คลิปแนะนำ กขป

คณะกรรมการเขตสุขภาพเพื่อประชาชน (กขป.) ถือเป็นกลไกสำคัญในการปฏิรูประบบสุขภาพของประเทศไทย โดยเน้นการทำงานแบบ "พหุภาคี" หรือการสานพลังจากทุกภาคส่วนในพื้นที่ ไม่ได้จำกัดอยู่แค่หน่วยงานสาธารณสุขเท่านั้น เพื่อตอบสนองต่อปัญหาและความต้องการด้านสุขภาพของประชาชนในแต่ละภูมิภาคอย่างแท้จริง ​รายละเอียดเกี่ยวกับที่มาและอำนาจหน้าที่ของ กขป. มีดังนี้ครับ ​1. ที่มาของ กขป. ​กขป. จัดตั้งขึ้นตาม ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรี ว่าด้วยการจัดตั้งเขตสุขภาพเพื่อประชาชน พ.ศ. 2559 โดยแบ่งพื้นที่การทำงานออกเป็น 13 เขตทั่วประเทศ (สอดคล้องกับการแบ่งเขตบริการสุขภาพของกระทรวงสาธารณสุข และรวมกรุงเทพมหานครเป็นเขต 13) ​โครงสร้างที่มาของกรรมการในแต่ละเขต จะเน้นความหลากหลายและสัดส่วนที่สมดุลจาก 3 ภาคส่วนหลัก (ไตรภาคี) รวมเขตละประมาณ 21-45 คน ขึ้นอยู่กับบริบทพื้นที่ ได้แก่: ​ภาคภาครัฐ/วิชาชีพ: ตัวแทนจากกระทรวงสาธารณสุข (เช่น ผู้ตรวจราชการกระทรวงฯ) มหาวิทยาลัย หรือหน่วยงานรัฐอื่นๆ ในพื้นที่ ​ภาคประชาชน/เอกชน/ประชาสังคม: ตัวแทนจากกลุ่มเครือข่ายผู้บริโภค องค์กรสาธารณประโยชน์ และหอการค้าหรือสภาอุตสาหกรรมจังหวัด ​ภาคท้องถิ่น: ตัวแทนจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) ในเขตพื้นที่นั้นๆ ​ระบบเลขานุการร่วม 4 หน่วยงาน: การทำงานของ กขป. มีความพิเศษตรงที่ได้รับการสนับสนุนจาก 4 องค์กรหลักด้านสุขภาพของประเทศ ทำหน้าที่เป็นเลขานุการร่วม ได้แก่ กระทรวงสาธารณสุข (สธ.), สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.), สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) และสำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (สช.) ​2. อำนาจและหน้าที่ของ กขป. ​กขป. ไม่ได้มีอำนาจในการสั่งการหรือบริหารงบประมาณโรงพยาบาลโดยตรง แต่มีอำนาจหน้าที่เชิงยุทธศาสตร์และการบูรณาการ ตามที่ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีกำหนดไว้ ดังนี้: ​กำหนดเป้าหมายและทิศทาง (ยุทธศาสตร์สุขภาพเขต): วิเคราะห์สถานการณ์ ปัญหา และร่วมกันกำหนดเป้าหมายร่วมด้านสุขภาพของประชาชนในเขตพื้นที่ (เช่น ประเด็นอาหารปลอดภัย การจัดการขยะและสารพิษ หรือการรองรับสังคมสูงวัย) ​บูรณาการและประสานงาน (สานพลังแนวตั้งและแนวนอน): เชื่อมโยงแผนงาน งบครอง และการดำเนินงานของหน่วยงานต่างๆ ทั้งภาครัฐ เอกชน และท้องถิ่น ไม่ให้ทำงานซ้ำซ้อนหรือแยกส่วน ​ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชน: สนับสนุนให้เกิด "สมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่" เพื่อรับฟังเสียงและข้อเสนอแนะจากคนในชุมชน นำมาพัฒนาเป็นนโยบายสาธารณะระดับเขต ​เสนอแนะและผลักดันนโยบาย: เสนอความเห็นหรือแนวทางแก้ไขปัญหาสุขภาพในพื้นที่ต่อคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (คสช.) หรือคณะรัฐมนตรี ในกรณีที่ปัญหานั้นจำเป็นต้องได้รับการแก้ไขในระดับนโยบายชาติ ​ติดตามและประเมินผล: ติดตามภาพรวมการขับเคลื่อนงานสุขภาวะในเขตพื้นที่ เพื่อดูว่าตอบโจทย์ความจำเป็นของครอบครัวและชุมชนอย่างแท้จริงหรือไม่