Τα παιδιά του χειμώνα (Εισαγωγή: Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος) - Δημ. Μυστακίδης - Τεχνόπολη 2026

Τριάντα χρόνια Μήτσος! Από την επετειακή συναυλία του Δημήτρη Μυστακίδη για τα 30 χρόνια του στην ελληνική μουσική σκηνή. Συμμετέχουν: Θανάσης Παπακωνσταντίνου Μάρθα Φριντζήλα Κοινοί Θνητοί Φώτης Σιώτας Μαζί του: Μιχάλης Ατσάλης: κιθάρες, μπουζούκι, φωνή Έλενα Αβραμιώτη: βιολί, φωνή Γιώργος Μακρής: γκάιντα, καβάλ Πέτρος Λαμπρίδης: μπάσο Πρόδρομος Μυστακίδης: τύμπανα Δημήτρης Δημητριάδης: ηχοληψία Παραγωγή: Fishbowl Music Tank ------------------------------------------------------------------ Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος Τάσος Λειβαδίτης Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο. Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες — μα ούτε βήμα πίσω. Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία. Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή. Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ' τις οβίδες. Δεν έχεις καιρό δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος. ------------------------------------------------------------------ Τα παιδιά του χειμώνα Στίχοι: Έφη Τσουγένη Μουσική: Δημήτρης Μυστακίδης Τα σύννεφα γκρεμίστηκαν και σκόρπισαν στο χώμα Μια λάμψη μόνο στην αρχή και άφαντο το χρώμα Γκρίζα τα χέρια, τα κορμιά, τα χείλη που φιλάνε τα σκονισμένα μέτωπα αυτών που αγαπάνε Παιδιά κεντούν τον ουρανό με φοβισμένα μάτια τα μάγουλα χαράζουνε τα αλμυρά τους δάκρυα και μένουνε να ψάχνουνε την πιο καλή κρυψώνα Πώς να κερδίσουν στο κρυφτό τον ίδιο το χειμώνα; Τα σύννεφα γκρεμίστηκαν από ανθρώπου χέρι Είναι μεγάλο μυστικό μα όλος ο κόσμος ξέρει Μαύρα πουλιά μαζεύτηκαν με τις φωτιές στο στόμα Μες στα μαλλιά τους μπλέχτηκαν και καίγονται ακόμα Παιδιά του χειμώνα που δεν είδαν χιόνι μόνο τη σκόνη να πέφτει αργά από το ταβάνι που μοιάζει να λιώνει επάνω στα ρούχα τους τα παιδικά Παιδιά του χειμώνα δίχως παιχνίδια Η νύχτα η ίδια φοβάται να ‘ρθει σε τούτο τον κόσμο που δεν ξημερώνει Σε τούτο τον κόσμο που πάντα πενθεί. Μαύρα πουλιά μαζεύτηκαν με τις φωτιές στο στόμα Μες στα μαλλιά τους μπλέχτηκαν και καίγονται ακόμα