موسیقی روح‌ نواز با اشعار مولانا | عشق جگر خوار مرا | دیوان شمس غزل شمارهٔ ۳۷

عشقی که آرام نمی‌گیرد... آتشی که جان را می‌سوزاند و در همان حال، روشن می‌کند. «عشق جگرخوار مرا» یکی از غزل‌های پرشور و ژرفِ مولانا جلال الدین محمد بلخی (رومی) از دیوان شمس است که در قالب موسیقی روح‌نواز بازآفرینی شده است. در این شعر، مولانا از عشقی سخن می‌گوید که سراسر وجود انسان را در بر می‌گیرد؛ عشقی که رنج و لذت، فراق و وصال، سوز و روشنایی را در هم می‌آمیزد. در نگاه مولانا، عشق نیرویی است که انسان را از مرزهای خویش فراتر می‌برد و او را به سوی حقیقتی والاتر رهنمون می‌سازد. این غزل، سرودِ تسلیم‌شدن در برابر عظمت عشق الهی و شور بی‌پایان روح است. ✨ شعر عرفانی و سرشار از شور 🌙 موسیقی آرام و معنوی 🎶 مناسب مراقبه، تأمل و سفر درونی چشم‌ها را ببندید... و بگذارید این نغمه، شما را در آتش روشنِ عشق و معرفت همراهی کند.