Vol.006 | គុណធម៌ជាតម្លៃនៃជិវិត លោកគ្រូអគ្គ បណ្ឌិត ប៊ុត សាវង្ស

Vol.006 | គុណធម៌ជាតម្លៃនៃជិវិត លោកគ្រូអគ្គ បណ្ឌិត ប៊ុត សាវង្ស ១. ព្រហ្មវិហារធម៌ ៤ (ធម៌ដ៏ប្រសើរសម្រាប់រស់នៅ) នេះជាគោលធម៌ស្នូលក្នុងការរស់នៅជាមួយអ្នកដទៃ ប្រៀបដូចជាធម៌របស់មាតាបិតា ឬព្រហ្ម៖ មេត្តា៖ ក្តីស្រឡាញ់ ប្រាថ្នាឱ្យអ្នកដទៃមានសេចក្តីសុខ។ ករុណា៖ ក្តីអាណិតអាសូរ ចង់ជួយសង្គ្រោះអ្នកដទៃឱ្យរួចផុតពីទុក្ខ។ មុទិតា៖ ចិត្តត្រេកអរនៅពេលឃើញអ្នកដទៃបានសុខ ឬជោគជ័យ (គ្មានចិត្តច្រណែន)។ ឧបេក្ខា៖ ការតាំងចិត្តជាកណ្តាល ស្ងប់ស្ងៀម និងពិចារណាតាមហេតុផល (មិនលំអៀង)។ ២. បញ្ចសីល (សីល ៥) ជាច្បាប់វិន័យមូលដ្ឋានសម្រាប់មនុស្សគ្រប់រូប ដើម្បីការពារមិនឱ្យបង្កើតវេរាពៀរ និងធានាសុខសន្តិភាពក្នុងសង្គម៖ បាណាតិបាតា៖ ការវៀរចាកការសម្លាប់ និងបៀតបៀនជីវិតសត្វ។ អទិន្នាទានា៖ ការវៀរចាកការលួចប្លន់ និងកេងប្រវ័ញ្ចទ្រព្យសម្បត្តិអ្នកដទៃ។ កាមេសុមិច្ឆាចារា៖ ការវៀរចាកការប្រព្រឹត្តខុសក្នុងកាម (ស្មោះត្រង់នឹងគូស្រករ)។ មុសាវាទា៖ ការវៀរចាកការនិយាយភូតភរ កុហក ឬបោកប្រាស់។ សុរាមេរយមជ្ជប្បមាទដ្ឋានា៖ ការវៀរចាកការសេពគ្រឿងស្រវឹង និងគ្រឿងញៀន ដែលនាំឱ្យបាត់បង់សតិ។ ៣. ធម៌ធ្វើឱ្យមនុស្សមានតម្លៃពិត (ហិរិ និងឱត្តប្បៈ) ហិរិ៖ សេចក្តីខ្មាសអៀនចំពោះការធ្វើអំពើអាក្រក់។ ឱត្តប្បៈ៖ សេចក្តីខ្លាចរអាក្រែងចំពោះផលនៃអំពើអាក្រក់។ ធម៌ទាំងពីរនេះត្រូវបានហៅថា «លោកបាលធម៌» (ធម៌រក្សាលោក) ព្រោះបើមនុស្សមានសេចក្តីខ្មាស និងខ្លាចចំពោះបាប ពិភពលោកនឹងមានសណ្តាប់ធ្នាប់ គ្មានការក្បត់ ឬធ្វើបាបគ្នឡើយ។