20 ასკეტიკა

ედიშერ ჭელიძე - "ქრისტიანული ლიტერატურის ისტორია". საუბრის თემა: ასკეტიკა. ლექციის მოკლე კონპექტი: წმ. მამების მიხედვით ქრისტიანობა და ასკეტობა განუყოფელია ერთმანეთისგან. (აკეტიზმი - ძვ. ქართ. „მოღვაწეობა") არასწორია თითქოს ასკეტური მოღვაწეობა იწყება მე-4 საუკუნის დამდეგიდან. სინამდვილეში ამ დროიდან ფუძნდება და ასკეტიზმის ერთ-ერთი სახე: განდეგილობა. ასკეტიზმი და განდეგილობა ერთი და იგივე არაა. ასკეტიზმი არის უფრო ფართო ცნება და ყველა ქრისტიანისათვის არის ნიშანდობლივი ქრისტიანობის პირველივე ჟამიდანვე. როდესაც ქრისტიანი თავს მოიზღუდავს ამა სოფლის საცდურთაგან ეს უკვე ასკეტური ღვაწლია. ასკეტიზმი (ბერძ. წვრთნა, ვარჯიში, მზადება) - საკუთარი სხეულის და საკუთარი ბუნების საღვთო ჭურჭლად შემზადებისკენ სწრაფვა. ადამიანის მიერ საკუთარი ბუნების წვრთნა, რომ ეს ბუნება შეამზადოს, შექმნას ჭურჭლად საღვთო ჭეშმარიტებისა, სული წმინდისა, გარდაქმნას ღვთის ჭურჭლად, ღვთის ნაკეთობად. ასკეტურ მოღვაწეობას საფუძველი დაუდეს მოციქულებმა, მაგრამ ასკეტიზზმა ყველაზე უფრო გამოკვეთილი ხასიათი შეიძინა მე-4ს-ის დამდეგს როცა ჩამოყალიბდა განდეგილური (განშორებული) მოღვაწეობის ფორმა ანუ მეუდაბნოეობა. მე-3ს-მდე ქრისტიანობა რომის იმპერიაში მარტვილური იყო, ეს იყო მოწამეობრივი ეპოქა. ქრისტიანების წინააღმდეგ 3 ძირითადი ცილისწამება ვრცელდებოდა: 1. უღმერთოები, ანუ ათეისტები - წმ. ათენაგორა ათენელი ამ ცილისწამებას ასე პასუხობს: ჭეშმარიტად უღმერთონი ვართ იმ კერპების მიმართ, რომლებსაც არავითარი ძალა არა აქვთ... 2. კაციჭამიები - დამახინჯებული ინტერპრეტაცია მაცხოვრის სიტყვებისა: „მიიღეთ და სჭამეთ, ესე არს ხორცი ჩემი..." 3. ინცესტი - პავლე მოციქულის სიტყვების დამახინჯებული ინტერპრეტაცია: „აღარ არის იუდეველი, აღარც ბერძენი, აღარც მონა და აღარც თავისუფალი, აღარც მამრი და აღარც მდედრი, რადგანაც ყველანი ერთი ხართ ქრისტე იესოში" (გალატ. 3.28).