Seyda Feyzullah Konyevi Haz. iddialara cevap veren sohbeti: Orijinal Hali

Ayet-i kerimede yine buyuruyor: *"Er-Rahmânu ale'l-arşi'stevâ."* Rahman olan Allah arşa istiva etmiştir.y Allah'ın arşta, semada oluşu; O'nun yarattıklarından ayrı, yüce ve onlara hulûl etmekten münezzeh olduğunun en açık delillerindendir. Sahih hadislerden deliller. Şimdi ayet-i kerimeleri okuduk. Sahih hadislere bakacağız. Ondan sonra da inşallah böyle bir durumun mürşid-i kâmile uyarlanması hakkında, gerçi aynıdır yine ama âlimlerin sözünü aktaracağız ve bunun hükmünü bu şekilde hepimiz öğrenmiş olacağız inşallah. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem buyuruyor: "Hristiyanların Meryem oğlu İsa'yı övgüde aşırıya kaçtıkları gibi siz de beni aşırı övmeyin. Ben ancak bir kulum. Benim için Allah'ın kulu ve elçisi deyin." Bu hadis-i şerif, en üstün insan olan Peygamber'e dahi ilâhî bir konum atfedilemeyeceğini gösteriyor. Mürşide hulûl izafe etmek, onu Hz. İsa'ya yapılandan daha büyük bir aşırılıkla ilahlaştırmaktır. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem bakın direkt Hz. İsa'yı örnek getiriyor. Çünkü onlar hulûl iddiasında bulunuyorlardı. Bu işaret normal bir şey değildir. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in bu örneği kıyamete kadar tüm ümmete bir uyarıdır. İnsanoğlu sevgide her zaman aşırıya gidebilir ve bu duruma düşebilir. İlk düşeceği durum budur. Bu tehlikedir. Sevdiği kişiyi, hâşâ, ilahlaştırmak. Allahu Zülcelâl hakkında da Allah Resûlü şöyle buyuruyor: "Allah vardı ve O'ndan başka hiçbir şey yoktu." Allah ezelidir. Kâinat ise sonradan yaratılmıştır. Ezeli olanın sonradan yaratılan bir bedene girip mekân tutması muhaldir, imkânsızdır ve bu İslam'a terstir. Şimdi daha büyük âlimlerimizin, müçtehitlerimizin sözleri vardır bu konuyla ilgili. Fakat hepsi aynı manayı taşıdığı için ben çok kısa birkaç tanesinin sözlerini aldım. Ortak manada hepsi birleşiyor. Hatta bazılarının cümleleri neredeyse aynı gibiydi. Bu nedenle sadece birkaç tanesini aldım. İmam Ebû Hanife radıyallahu anh Fıkhü'l-Ekber'de şöyle ifade ediyor: "Allahu Teâlâ ne bir şeyin içindedir ne de bir şey O'nun içindedir. O arşa istiva etmiştir ve yarattıklarından ayrıdır." İmam Ahmed bin Hanbel rahmetullahi aleyh buyuruyor ki: "Biz Allah'ın arşa istiva ettiğine iman ederiz ve yarattıklarından ayrı olduğuna iman ederiz." Hallâc-ı Mansûr şathiyelerinde hulûl ve ittihadı çağrıştıran ifadeler kullanmıştı. Cüneyd-i Bağdadî gibi dönemin büyük sûfîleri ona şiddetle karşı çıktılar. Hatta bir rivayette Cüneyd-i Bağdadî rahmetullahi aleyh onun hakkında şöyle diyor: "Bu kişi, Hristiyanların Hz. İsa hakkında iddia ettiğini iddia ediyor." Hristiyanların Hz. İsa hakkındaki iddiaları şirktir. İlk Hristiyanlık, Allah Azze ve Celle'nin Hz. İsa'ya indirdiği din olarak tevhid diniydi. Sonradan bozdular ve teslis inancına dönüştürdüler. İmam-ı Gazâlî rahmetullahi aleyh de farklı eserlerinde hulûl ve ittihadı reddederek şu manayı ifade ediyor: "Hulûl ve ittihad batıldır. Çünkü Hâlık, yaratılanın içine girmez." Ehl-i sünnet akidesine göre bunların hepsinden anlıyoruz ki hulûl inancı küfürdür ve kişiyi İslam dairesinden çıkarır. Kimseye torpil yapılmaz. Bir başka konuşmalarında, "Efendi Hazretleri ruhen ve bedenen yetkilidir." diyorlardı. "Ben buna iman etmişim." diyor. Neûzü billâh. Şimdi naklî ve aklî delillerle devam edeceğiz inşallah. Bu, Ehl-i sünnet akidesinden tamamen uzak, daha doğrusu İslam inancından tamamen uzak bir akidedir ve küfürdür. Neden küfürdür? Şimdi bunun sebeplerini sayacağız inşallah. Allahu Zülcelâl'in ezelî ve ebedî oluşu, mahlûkatın ise sonradan yaratılmış ve fânî oluşundan dolayı böyle bir şeyi iddia etmek küfürdür. Allah'ın hiçbir şeye muhtaç olmadığı, İhlâs Sûresi'ndeki "Samed" sıfatı bunun delilidir. İnsan ise her an muhtaçtır. İki farklı varlığın aynı anda bir bedende birleşmesi Allah'ın zatında bölünme, sınırlanma ve değişme meydana getirmesini gerektirir ki bunlar muhaldir. Tarih boyunca bütün Ehl-i sünnet uleması hulûl ve ittihadı Yahudilik ve Hristiyanlıktan İslam'a sızmış batıl inançlar olarak değerlendirmiş ve bu fikri savunanları tekfir etmişlerdir. Şimdi mürşide hulûl iddiasının batıl oluşunu ele alalım. Mürşit de bir insandır. Yer, içer, hasta olur ve nihayet ölür. Kur'an-ı Kerim'de Resûlullah için şöyle buyurulur: "Sen de öleceksin, onlar da ölecekler." Bir şiirde şöyle denilir: "Eğer dünya kalsaydı Resûlullah'a kalırdı." Onlar mürşitleri için "Ölmedi." diyorlar. Peki ne zaman ölecek? Defnettiniz ya onu. Ölüm başka nasıl bir şeydir? Allah hakkında ise: "O'nun zatından başka her şey yok olacaktır." Biz bütün insanlar Allah'ın azameti karşısında imtihan varlıklarıyız. Peygamberler insanları ilahlaştırmak için değil, tevhide davet etmek için gönderilmişlerdir. Peygamberi dahi ilahlaştıramıyorsun; bir veliyi nasıl ilahlaştırabilirsin? Ölümlü ve sınırlı bir varlığın Allah'ın hulûl ettiği beden olarak vasıflandırılması, Allah'ı ölüme ve değişime mahkûm etmek anlamına gelir ki bu açık küfürdür. En büyük Peygamber'e bile böyle bir paye verilmemiştir.