Praat met elkaar voordat de liefde breekt SONG by Stijn Gabeler.eu GoDoGood I remember my dream

https://sites.google.com/view/songwri... Tussen Oude Wegen [Intro] De avond hing zwaar boven de huizen, de ramen beslagen van warmte en tijd. Een lange tafel vol oude verhalen, alsof niemand ooit echt was verdwenen geraakt. De geur van kruiden trok door de kamers, pannen stonden zachtjes op het vuur. Iedereen lachte net iets te luid misschien, alsof stilte gevaarlijker was dan rumoer. En daar zat ik weer tussen gezichten die ooit voelden als thuis voor mij. Maar ergens diep onder die herkenning wist ik: ik leef niet meer zoals toen wij. --- [Vers 1] Iemand schonk glazen langzaam voller, een ander vertelde over vroeger op straat. Maar achter de ogen van één van de broers lag iets dat niemand echt verstaat. Hij droeg vermoeidheid in zijn schouders, alsof woorden jarenlang niet zijn gezegd. Ik sprak hem zacht in een stille hoek toe: “Praat met elkaar… voordat liefde breekt.” Maar midden in dat kleine moment vergat ik plotseling hoe zijn naam begon. Alsof de tijd stukjes had meegenomen van iedereen die ik ooit kende toen. Ik voelde schaamte door mijn borst gaan, terwijl ik glimlachte alsof niets bestond. Want soms raak je mensen niet kwijt door afstand, maar doordat het leven je langzaam vervormt. --- [Pre-Chorus] En toch deed het goed hen weer te zien, de warmte van vroeger nog even dichtbij. Maar ik voelde ook hoe ver ik gereisd was, hoe anders mijn wereld inmiddels lijkt. --- [Chorus] En ik rij nog steeds door tunnels in mijn dromen, langs lichten die verdwijnen in de nacht. Alsof ik vlucht voor oude versies die ooit dachten dat stilstand zachter was. Ik zoek geen weg terug naar vroeger, geen antwoord in wat ooit begon. Want tussen herinnering en verlangen ontdek ik wie ik ben nu als man. --- [Vers 2] Later liep ik door donkere gangen, alsof het huis veranderde van vorm. De muren ademden oude gesprekken, de lucht voelde zwaar als voor een storm. Buiten stond een auto stationair te draaien, koplampen sneden strepen door de mist. Ik stapte in zonder bestemming, alsof bewegen beter was dan stil zijn in dit. De weg werd smaller tussen de tunnels, beton en schaduw trokken langs mij heen. Soms voelde het alsof ik werd achtervolgd, soms alsof ik eindelijk ergens heen reed. En plots zag ik flarden van het heden: een padelbaan badend in wit licht, het geluid van schoenen op blauwe banen, een versie van mezelf die vooruitkijkt. --- [Vers 3] Toen ik terugkwam bij het huis van vroeger leek iedereen ineens verder weg. Hun stemmen klonken dof als echo’s, alsof de nacht iets van ons had gezegd. Ik zag hoe sommige dromen blijven wachten, hoe mensen kunnen wonen in gemis. Maar ook hoe ieder mens blijft reizen, zelfs wanneer hij denkt dat hij verdwaald is. Misschien was ik daarom onderweg steeds, niet op de vlucht maar op zoek naar rust. Naar een plek waar verleden en toekomst elkaar niet langer hoeven te ontwijken in mij. --- [Bridge] Want iedere tunnel heeft een einde, al zie je dat soms pas veel later pas. En iedere oude kamer in je hart laat uiteindelijk los wie je vroeger was. Sommige mensen blijven herinneringen, sommige dragen je een leven lang. Maar niemand blijft precies dezelfde wanneer de ziel blijft zoeken naar haar gang. --- [Final Chorus] Dus ik rij nog steeds door tunnels in mijn dromen, langs steden die verdwijnen zonder naam. Ik draag het verleden in mijn spiegel, maar ik hoef er niet meer stil te staan. Ik zoek geen weg terug naar vroeger, geen schaduw van wat ooit begon. Want tussen herinnering en verlangen ontdek ik wie ik ben nu als man. --- [Outro] En ergens brandt nog licht achter die ramen, een tafel vol stemmen uit een andere tijd. Maar ik loop verder de nacht in, met nieuwe wegen onder mijn schoenen, en eindelijk het gevoel dat ik mezelf niet meer kwijt ben geraakt. https://sites.google.com/view/godogoo...