ΑΔΕΙΟ ΔΩΜΑΤΙΟ (Adeio Domatio) Official Music Video by DSP

ΑΔΕΙΟ ΔΩΜΑΤΙΟ Ένα σκοτεινό ραπ κομμάτι, (underground hip hop/rap), με ανδρική φωνή, που έχει ως στίχους ένα ποίημα του DSP με τον ίδιο τίτλο. Πραγματεύεται τη μοναξιά, τη μνήμη, τον χρόνο και τα ανείπωτα.Ο ποιητής ζει μόνος του σε μια σιγή. Δεν έχει κοντά του ανθρώπους και πράγματα που θα ήθελε είτε γιατί έχουν απομακρυνθεί από εκείνον, ή εκείνος απομακρύνθηκε από αυτά, ή απλά χάθηκαν, και έμαθε να ζει με την απουσία. Πιο πολύ τον πονά για όσα δεν είπε, για όσα δεν πρόλαβε να κάνει, και ίσως για όσα δεν έζησε. Το βάρος που τον διακατέχει, δεν είναι τόσο από όσα πράγματα έγιναν, μα από όσα δεν έγιναν ποτέ και κυρλίως για όσα δεν βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει... Αιωρείται κάπου μεταξύ του χτες και του τώρα. Δεν νιώθει πια όπως παλιά, αλλά δεν νιώθει και κάτι νέο. Νιώθει χαμένος κάπου στη μέση, και ψάχνει τον εαυτό του. Παρ’ όλα αυτά, το τέλος του ποοήματος δεν είναι απαισιόδοξο. Μπορεί και να μην χάθηκε ό,τι αγαπούσε..Ίσως εκείνος να μην το βλέπει..., ίσως τα πράγματα να μετακινήθηκαν πιο μακριά του, όπως λέει... Ίσως οι άνθρωποι.. Στίχοι - Βίντειο- Μουσική Κατεύθυνση : DSP Αθήνα, Ιούνιος 2026 ΣΤΙΧΟΙ Κάθομαι εδώ και δεν ακούγεται τίποτα, ούτε μουσική, ούτε φωνές, ούτε τα βήματα. Ούτε ο δρόμος όπως παλιά, που ‘χε ζωή μα τώρα σιωπή… σα να πάγωσε η στιγμή.... Μόνο ένα ψυγείο δουλεύει μηχανικά ίδιος ήχος, ίδια λούπα, ξανά και ξανά.... Κι εγώ προσπαθώ να βγώ απ' το κενό πότε έγινε το “πάντα” τόσο σιωπηλό; Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται μοναξιά ή απλά συνήθεια και τα λοιπά και τα λοιπά. Στην αρχή σε τρώει, σε σπάει, σε πονά μετά το συνηθίζεις… και δεν μιλάς πια... Άδειο δωμάτιο, γεμάτο σιωπή ό,τι έφυγε δεν θορυβεί. Κι εγώ στη μέση, χωρίς αφορμή κοιτάω το τίποτα να λέει “είμαι εκεί”. Άδειο δωμάτιο, ίδια σκηνή ό,τι αγάπησα δεν είναι εκεί. Κι ότι κάτι χάθηκε πραγματικά στη ζωή είναι αυτά που δεν είπα… ποτέ απ' την αρχή. Υπάρχουν πράγματα που δεν είπα σε κανέναν όχι γιατί με βαραίνουν, αλλά γιατί δεν βρήκα θέμα. Δεν υπήρξε στιγμή, δεν υπήρξε “τώρα” κι έτσι έμειναν πίσω, από κλεισμένη πόρτα. Και κρατάω πρόσωπα που τώρα δεν υπάρχουν, κι όμως μαζί με μένα στη μνήμη συνυπάρχουν. Κι είναι περίεργο, να συνεχίζω στη ζωή με ανθρώπους που άλλαξαν μορφή στη διαδρομή. Δεν είμαι αυτός που ήμουν, το ξέρω καλά, μα δεν έγινα και κάτι άλλο αρκετά. Σαν να είμαι ανάμεσα, σε δύο εκδοχές, και να χάνομαι σε παύσεις, και σε παραδοχές. Μερικές φορές μιλάω μόνος, σιγά, να δω αν είμαι εδώ, αν χτυπάει η καρδιά. Τα δύσκολα δεν είναι αυτά που έχουν γίνει, είναι αυτά που δεν έγιναν κι όμως έχουν μείνει. Και σαν τις σκέψεις που δεν βρήκαν ποτέ σκηνή, παίζουν δυνατά μέσα στη σιωπή. Τα κουβαλάω όλα σαν να έγιναν στ’ αλήθεια, αν και δεν άγγιξαν ποτέ την ίδια τη συνήθεια. Και σαν τις σκέψεις, που δεν βρήκαν ποτέ σκηνή, παίζουν δυνατά μέσα στη σιωπή. Και κάθομαι εδώ, στο άδειο δωμάτιο, με κάτι αναμνήσεις που δεν έχουν πλάνο. Ίσως δεν χάθηκε τίποτα τελικά, ίσως απλά μετακινήθηκαν λίγο πιο μακριά. Κι εγώ έμεινα εδώ, χωρίς καμία γραμμή, να τα κοιτάω όλα σαν σκηνή, από ταινία σιωπηλή. Δημήτρης Σ. Πολίτης Το Άδειο Δωμάτιο πραγματεύεται τη μοναξιά, τη μνήμη, τον χρόνο και τα ανείπωτα.Ο ποιητής ζει μόνος του σε μια σιγή. Δεν έχει κοντά του ανθρώπους και πράγματα που θα ήθελε είτε γιατί έχουν απομακρυνθεί από εκείνον, ή εκείνος απομακρύνθηκε από αυτά, ή απλά χάθηκαν, και έμαθε να ζει με την απουσία. Πιο πολύ τον πονά για όσα δεν είπε, για όσα δεν πρόλαβε να κάνει, και ίσως για όσα δεν έζησε. Το βάρος που τον διακατέχει, δεν είναι τόσο από όσα πράγματα έγιναν, μα από όσα δεν έγιναν ποτέ και κυρλίως για όσα δεν βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει... Αιωρείται κάπου μεταξύ του χτες και του τώρα. Δεν νιώθει πια όπως παλιά, αλλά δεν νιώθει και κάτι νέο. Νιώθει χαμένος κάπου στη μέση, και ψάχνει τον εαυτό του. Παρ’ όλα αυτά, το τέλος του ποοήματος δεν είναι απαισιόδοξο. Μπορεί και να μην χάθηκε ό,τι αγαπούσε..Ίσως εκείνος να μην το βλέπει..., ίσως τα πράγματα να μετακινήθηκαν πιο μακριά του, όπως λέει... Ίσως οι άνθρωποι...