ishq dayan paidayan te panjabi poetry

عشق دیاں پینڈیاں چ ہجر دیاں ماریاں نے کیہڑے کیہڑے روگ نئیں جرے پیت والے گیت بھلے اکھیاں چو رت ڈلہے دل پیڑاں نال نے بھرے رب دا اوتار سی او، کوئی شاہکار سی او اسیں جیہڑے مکھ تے مرے دن سی گزار لئے نے،یاراں باجھو سار لئے نے بتے جنے ساتھو نے سرے ذرہ پروں ویکھنڑے لئی نواں نال کھوترے نے، اساں پکی کندھ چ درے جیونڑے نوں آکھ دیوو موت دیاں پاہندیاں دے پیراں اتے پیر نہ دھرے ندی سدا وگدی اے اپنی ای موج وچ کوئی بھانویں ڈبے یا ترے تارو نو وی چاہیدا اے جنے پانی وچ ہووے بس اونے وچ ہی ترے پھن دے پھلیویاں چ زہر دے بھلیویاں چ نانگ سانوں سوچ کے لڑے سپ لڑے سپ نوں جے آپے ذرہ سوچ لوو وس بھلا کس نو چڑے ہتھاں وچ ہتھ پائے، سمے دیاں ظالماں دے اسیں کدی پیر نئیں پھڑے ساڈے اُتے ویلیا او رعب کاہدا پاوندا ایں، تیرے جیہے ویکھے نے بڑے آکھے ہیر امبڑی نوں کیدو میرے عشق تائیں پاکے مت اُکھلی چھڑے لنگڑا شیطان جیہا ہوئیاں ناہیں جیہڑیاں او گلاں ایویں کولوں نہ گھڑے جیونڑے دی خیر ہووے جیونڑا بچاؤنڑا اے،موت بیٹھی مار کے تھڑے دھواں پیا اٹھدا اے بھانویں میرے گھر وچوں اوہدی تصویر نہ سڑے (ویر سپاہی)