Παλαιοχώρι -Πουγκάκια.Η νοητή γραμμή Φθιώτιδας και Ευρυτανίας.Γαρδικι-Πουγκάκια, Ναυ/τια- Ευρ/νια

Μετά τη νυχτερινή καταιγίδα, ο τόπος ξύπνησε λες και είχε μόλις βαφτιστεί ξανά η Φύση με Θεϊκή εντολή Τα βουνά καθάρια, τα έλατα να μοσχοβολούν βροχή και ο ουρανός να αγκαλιάζει τα χωριά μας με εκείνη τη γαλήνη που μόνο η ορεινή Ελλάδα ξέρει να χαρίζει. Από το Παλαιοχώρι Ομιλαίων Τυμφρηστού, εκεί όπου η Φθιώτιδα σμίγει με τη Ναυπακτία και την Ευρυτανία, πέταξα σήμερα το drone όχι απλώς για να τραβήξω εικόνες, αλλά για να δείξω την ψυχή αυτού του τόπου. Έναν τόπο γεμάτο διαδρομές που ενώνουν ανθρώπους, μνήμες και βουνά. Τον δρόμο προς τη Γραμμένη Οξυά και τη Ναυπακτία, από Γαρδίκι που κάθε χρόνο κάποιοι που έχουν"" Μπάρμπα στην Κορώνη "" για τα καλά και συμφέροντα φροντίζουν να μένει ανοιχτός και καθαρός για κάθε ταξιδιώτη. Μα και τον άλλον δρόμο… εκείνον προς την Ευρυτανία, μέσα από το Παλαιοχώρι και τα Πουγκάκια, έναν δρόμο ξεχασμένο, παραμελημένο, κι όμως τόσο μαγευτικό. Μια διαδρομή βγαλμένη από παλιό ελληνικό όνειρο, χαμένη μέσα σε πελώρια έλατα και βαθιές σκιές του δάσους, που σε οδηγεί ως το Καρπενήσι και στους πανέμορφους προορισμούς της Ευρυτανικής γης. Κι όμως, ακόμη και έτσι, υπάρχουν άνθρωποι που δεν φοβούνται την δυσκολία και συνεχίζουν να περνούν από εκεί. Το αψήφησα κι εγώ με χαμηλό αυτοκίνητο, μόνο και μόνο γιατί κάποιες διαδρομές δεν τις μετράς με την άνεση, αλλά με την ομορφιά που σου χαρίζουν. Ίσως, αν υπήρχε λίγο περισσότερο ενδιαφέρον, λίγη περισσότερη φροντίδα, τα χωριά μας να γέμιζαν ξανά ζωή, επισκέπτες, γέλια και φώτα στα πέτρινα σπίτια. Γιατί αυτοί οι τόποι δεν ζητούν πολλά. Μόνο να μην ξεχαστούν… γιατί κουβαλούν μέσα τους μια Ελλάδα αυθεντική, αγνή και αληθινή.