Gülmüyor yüzümüz bizim...

*** “Gülmüyor yüzümüz bizim…” Bu ne bitmek bilmez çiledir Tanrım, Bahtımıza figan düşüyor bizim. Sanki nemrut zulmü yaşıyor çağım, Artık yüzlerimiz gülmüyor bizim. Hasreti yaşarız biz ilmek ilmek, Haram oldu bize yüz yüze gülmek, Hayalmiş gönülden sevmek sevilmek, Gönül ocağımız tütmüyor bizim. Bir sevda kuşudur dallara konmuş, Dut yemiş sanırsın, ötemez olmuş, Bir hasret bestesi, hüzünle sunmuş, Bu yüzden hüznümüz bitmiyor bizim. Kanatlar kırılmış, yolunmuş telek, Huzurlu bir nefes vermiyor felek, Kimsede kalmamış sıcacık yürek, Neden işimiz rast gitmiyor bizim. Sıkıntılar tıka basa dolmuşlar, Ne bir umudumuz ne hayali var, Oynamak zor bize, yerimiz pek dar, Şikâyetimiz kâr etmiyor bizim. İsteğimiz belli, birazcık sevgi, Ne olur parlasa gözlerin rengi, Gülmenin cihanda olur mu dengi, Ömür gülmemize yetmiyor bizim. M.SaîdKONEVî ***