Μάθημα Τέχνης: Βάζα με ευωδιές της φύσης.

Φωτογραφίες:   / 2036960393572535   Θέμα κάτι παραπάνω από λουλούδια σε νερό. Η στιγμή που προσπαθεί να κρατήσει τον χρόνο ακίνητο. Τα τριαντάφυλλα δεν ποζάρουν· αναπνέουν. Κάθε πέταλο με δική του ιστορία, μικρό βάρος μνήμης & όσο το φως τα αγγίζει. Το νερό στο βάζο δεν είναι διαφάνεια, είναι καθρέφτης, τι μένει, τι φεύγει. Ό,τι πάνω από το νερό, ζωή, ό,τι μέσα του, ανάμνηση. Από τα αρχαιότερα λουλούδια, 35 εκ. χρόνια, πριν εμφανιστεί ο άνθρωπος. Άγρια, με 5 πέταλα, αγκάθια & μικρούς καρπούς. Δεν ήταν καλλωπιστικά, ήταν φυτά επιβίωσης. Η εξημέρωση από Περσία, Μεσοποταμία & Κεντρική Ασία. Έγινε φάρμακο, άρωμα & ιερό σύμβολο, με απόσταξη ροδόνερου & ροδέλαιου. Η λέξη γκιουλ-τριαντάφυλλο πέρασε σε πολλές γλώσσες. Στην Αρχαία Ελλάδα απέκτησε ψυχή. Η Σαπφώ το είπε βασίλισσα λουλουδιών. Συνδέθηκε με Αφροδίτη, τον έρωτα, την ομορφιά, τη θνητότητα. Το χρησιμοποιούσαν σε γιορτές, γάμους, ταφές, αρώματα & φάρμακα, σε όλες τις στιγμές ζωής τους. Οι Ρωμαίοι έριχναν ροδοπέταλα στα συμπόσια, γέμιζαν τα σπίτια με άνθη, έφτιαχναν αρώματα & λάδια. Σύμβολο πολυτέλειας-υπερβολής. Ο Νέρων έριξε τόσα πέταλα σε ένα συμπόσιο, κόντεψε να πνίξει τους καλεσμένους. Μεσαίωνας. Αλλάζει νόημα. Συνδέθηκε με την Παναγία, την αγνότητα, τη μυστικότητα. Τα μοναστήρια καλλιεργούσαν τριαντάφυλλα για φάρμακα & αλοιφές. Αναγέννηση, με ποικιλίες από Περσία, Ινδία & Κίνα, που ανθίζουν πολλές φορές τον χρόνο, διασταυρώσεις & νέες μορφές. 18ο & 19ο αι, η Ευρώπη ζει την έκρηξη τριαντάφυλλων, με υβρίδια, τριαντάφυλλα τσαγιού, με μεγάλα άνθη, αρωματικά, αναρριχώμενα, το πιο καλλιεργημένο λουλούδι στον κόσμο. 30.000 ποικιλίες & συνεχώς δημιουργούνται νέες. Το πιο χαρισμένο, ζωγραφισμένο & φορτισμένο με νόημα λουλούδι. Έχει όλα συγκινούν τον άνθρωπο: άρωμα που μένει, συμμετρία που ηρεμεί, αγκάθια να θυμίζουν ότι ο έρωτας πονά, η άνθηση κρατά λίγο, η ομορφιά φευγαλέα, επαναλαμβανόμενη ανθοφορία, η ελπίδα επιστρέφει. Ένα λουλούδι με ανθρώπινο χαρακτήρα. Στην αρωματοποιία: Ροδέλαιο: Βουλγαρία & Δαμασκό. 3–4 τόνοι ροδοπέταλα για 1 κιλό ελαίου. Τα πιο ακριβά αρώματα στον κόσμο. Ροδόνερο: Παλιό & απλό για γλυκά, καλλυντικά, καθαρισμό προσώπου & τελετές Όταν ζωγραφίζεις, μην μεταφέρεις τι βλέπεις, δείξε τι σε άγγιξε. Τα τριαντάφυλλα δεν ζητούν τελειότητα. Είναι όμορφα, εύθραυστα, περαστικά, πολύτιμα, η σιωπή τους τα κρατά στο βάζο,. Φόντο φωτεινό, η σκιά στο τραπέζι με ειλικρίνεια, τα λουλούδια θέλουμε να φαίνονται όμορφα, η σκιά απλώνει στην βάση, ακανόνιστη, στραβή, θολή. Σου ψιθυρίζει: Αν θες να ζωγραφίσεις την ψυχή τους, κοίτα πρώτα εμένα. Η ιστορία του διάφανου νερού που σιωπά, είχε σοφία. Κρατάει τα λουλούδια ζωντανά, κι όπως στη ζωή, ό,τι σε κρατάει όρθιο, σπάνια το κοιτάς. Το Τριαντάφυλλο, είναι βασίλισσα, όχι επειδή είναι τέλειο, αλλά γιατί έχει τον τρόπο να μιλά στους ανθρώπους, σε όλες τις εποχές. Όταν επιλέγεις θέμα με κριτήριο την γνώση το πως να ζωγραφιστεί, τότε δεν διαλέγεις χρώμα αλλά φορτίο, που σε αγγίζει, μιλά μια ιστορία, που θέλεις να ειπωθεί δυνατά, κι έτσι ανοίγει νέο μονοπάτι. Δεν είναι τεχνική, ούτε η εμπειρία, ούτε να δεις «αν το έχω». Είναι πρόκληση που συγκινεί, ανοίγει το μονοπάτι, δείχνει προς τα πού να πας. Αν είναι το θέμα πληθωρικό, το αφήνεις ελεύθερο, δίχως κανόνες, να μην πει: «κάνε με έτσι», κι ο δημιουργός αποκαλύπτει τον εαυτό του. Η φύση δεν ψάχνει θέμα που να είναι όμορφο, η ομορφιά της είναι αποτέλεσμα ζωής, όχι πρόθεση. Στην τέχνη, ο άνθρωπος ψάχνει αντήχηση. Σε κάθε μορφή, σε λουλούδι, τοπίο, σε ότι που κουβαλάει κάτι δικό του, το χέρι του βρίσκει κάθε φορά τον δρόμο. Δεν χρειάζεται να «το έχει». Το θέμα το έχει για εκείνον. Στο θέμα με τα λουλούδια, η μορφή, το φως, τα άνθη, φάνηκε νέο πέρασμα: Ότι η τέχνη δεν είναι να φτιάξεις κάτι όμορφο, αλλά να διαλέξεις κάτι που σε κάνει να θες να το αγγίξεις με χρώμα. Είναι μονοπάτι δημιουργού, το θέμα το ανοίγει, κι εσύ απλώς περπατάς. Υπάρχουν μορφές που δεν ποζάρουν. Απλώς υπάρχουν. Σαν να τις έπιασε η ματιά σε μια στιγμή που δεν προοριζόταν για κανέναν. Αυτή η εικόνα είναι τέτοια. Δεν είναι το τέλειο, αλλά είναι αληθινό. Το βλέμμα σου δεν αναζητά το στημένο, ούτε κοιτάς αν τα μαλλιά είναι χτενισμένα, ή αν τα άγγιξε ο άνεμος λίγο πριν τα δει ο ζωγράφος. Ούτε τα άνθη είναι διακόσμηση, είναι αντίλογος. Είναι η τρυφερότητα απέναντι στη φθορά του φόντου. Το φως δεν ζητά να τα κάνει όμορφα, αλλά τα αγγίζει σαν να τα θυμάται. Το φόντο, οι υφές, οι γραμμές, τα ξεθωριασμένα χρώματα, δεν είναι σκηνικό, αλλά ο κόσμος που τα περιβάλει, που ξεβάφει, που αλλάζει, που δεν κρατά τίποτε σταθερό Το θέμα στέκεται ανάμεσα. Ούτε μέσα στο παλιό, ούτε μέσα στο νέο. Σαν μορφή που δεν ανήκει πουθενά, & γι’ αυτό ανήκει παντού. Κι αυτό είναι που τραβάει την ματιά πότε-πότε. Όχι η τεχνική. Η στιγμή. Η αίσθηση ότι βλέπεις κάτι που δεν περίμενες να δεις, αλλά χαίρεσαι που το είδες. Είναι το ύφος που αγαπά κάθε δημιουργός που αναζητά νέα μονοπάτια έκφρασης: η ομορφιά που δεν προσπαθεί, η θηλυκότητα που δεν ποζάρει, η νοσταλγία που δεν εξηγείται.