ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା ମୋକ୍ଷସନ୍ନ୍ୟାସ ଯୋଗ Chap 18/18

Please Subscribe :    / @odiasadhu   ଭଗବଦ୍ ଗୀତାର 18ମ ଅଧ୍ୟାୟ “ମୋକ୍ଷସନ୍ନ୍ୟାସ ଯୋଗ” କର୍ମ, ବିରାଗ ଓ ସମର୍ପଣର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ. ଏହା ଗୀତାର ଶେଷ ଓ ସାର ଉପଦେଶ, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାର ପଥ ଦେଖାନ୍ତି. ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶ୍ଲୋକ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ 18.66, ଯାହାକୁ ପ୍ରାୟ “ଅନ୍ତିମ” କିମ୍ବା “ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ” ଶ୍ଲୋକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ. ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହନ୍ତି—ସମସ୍ତ ଧର୍ମ କିମ୍ବା ବାହ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି ନିଜେ କେବଳ ତାଙ୍କରେ ଶରଣ ନେଇଲେ ସେ ମୁକ୍ତି ଦେବେ, ଏବଂ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ. କର୍ମର ଗୁଣ ଗୀତା ଏଠାରେ ଦେଖାଏ ଯେ କେବଳ କର୍ମର ପ୍ରକାର ନୁହେଁ, କର୍ମକର୍ତ୍ତା, ବୁଦ୍ଧି, ଧୃତି ଓ ସୁଖ ମଧ୍ୟ ତିନୋଟି ଗୁଣ—ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍ ଓ ତମସ୍—ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ. ସତ୍ତ୍ୱଗୁଣ ଜ୍ଞାନ, ସଠିକ୍ ବିଚାର ଓ ସ୍ଥିର ସୁଖ ଦିଏ; ରଜୋଗୁଣ ଆସକ୍ତି ଓ ଅଶାନ୍ତି ଆଣେ; ତମୋଗୁଣ ଅଜ୍ଞାନ, ଆଳସ୍ୟ ଓ ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରେ. ବର୍ଣ୍ଣବ୍ୟବସ୍ଥାର ତାତ୍ପର୍ୟ 18.41 ଅନୁସାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବାହ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ନୁହେଁ, ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ ଓ ଗୁଣାଧାରରେ ନିର୍ଭର କରେ. ଏହାକୁ ଏକ କଠିନ ସାମାଜିକ ସିଢ଼ି ଭାବେ ନୁହେଁ, ବରଂ ମନୋବୃତ୍ତି ଓ କାର୍ଯ୍ୟକୁଶଳତା ଆଧାରିତ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟମୂଳକ ଢାଞ୍ଚା ଭାବେ ବୁଝାଯାଏ. ମୁକ୍ତିର ମୂଳ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଜଣାଇଥାଏ ଯେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରଣାଗତି, ଶିଷ୍ଟାଚାର ଓ ନିରନ୍ତର ଅଭ୍ୟାସ ମାଧ୍ୟମରେ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଃଖ, ସନ୍ଦେହ ଓ କର୍ମବନ୍ଧନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ. ସମସ୍ତ ଉପଦେଶର ସାର ହେଉଛି—ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କର, ସତ୍ତ୍ୱଗୁଣକୁ ବଢ଼ାଅ, ଓ ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଅନୁସାରେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ଭକ୍ତିରେ ପରିଣତ କର. ସାରକଥା, 18ମ ଅଧ୍ୟାୟ ଗୀତାର ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷାକୁ ସଙ୍ଗ୍ରହ କରି କହେ ଯେ କର୍ମ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଭକ୍ତିର ଶେଷ ପରିଣତି ହେଉଛି ସମର୍ପଣ ଓ ମୋକ୍ଷ.