Krew Dębu [Pieśń o Eryku)

#folk, #słowiańskifolk #folktronica #slavicfolk Tekst: Zwrotka 1 W cieniu prastarych, milczących dębów, Gdzie korzeń pije krew zapomnianych, Wstał mąż o dłoniach twardych od rębów, Wodziciel rodów, w mrokach wybrany. Nie złotą koroną, lecz blizną znaczony, Eryk, co język puszczy rozumie, Patrzy na zachód, w dymem spowite strony, Stoi spokojny w bitewnym szumie. Refren [Rytm staje się ciężki, plemienny] Eryku! Topór Twój – prawem, Eryku! Słowo Twe – stalą. Przez bagna sine, przez puszcze krwawe, Gdzie sny o dawnej chwale się palą. Wodzów Słowian – dąb nieugięty, W ziemi wrośnięty, krwią obmywany, Eryk! Eryk! – niosą odmęty, Eryk! Eryk! – nasz Pan wybrany. Zwrotka 2 [Dźwięk gęśli i fletu z kości] On nie pyta bogów o drogę łaskawą, On sam ją rąbie w gąszczu i skale. Za nim idziemy – za naszą sprawą, W mroźne poranki, w wojenne żale. Gdy wilki wyją, on wyje wraz z nimi, Gdy piorun uderzy – on śmieje się w niebo. Jesteśmy wolni, choć pyłem i dymi, Bo on jest naszą codzienną potrzebą. Mostek Ziemia... Pamięta... Krew... Święta... Eryk... prowadzi... Stal... nie zdradzi... Sława! Sława! Sława! Refren Eryku! Topór Twój – prawem, Eryku! Słowo Twe – stalą. Przez bagna sine, przez puszcze krwawe, Gdzie sny o dawnej chwale się palą. Wodzów Słowian – dąb nieugięty, W ziemi wrośnięty, krwią obmywany, Eryk! Eryk! – niosą odmęty, Eryk! Eryk! – nasz Pan wybrany. Zakończenie Gdy ostatnie słońce nad polem zgaśnie, I mgła przykryje poległych ciała, O wodzu Eryku wspomną baśnie... A ziemia będzie... pod nim... drżała. Stworzyłam ją, łącząc własną wizję z nowoczesnymi narzędziami AI.