Matsonn - Puszcza Płonie (Dla Strażaków Walczących W Puszczy Solskiej)

[Intro „Wszystkie jednostki… ogień idzie[Intro — szept / ambient] „Wszystkie jednostki… ogień idzie na puszczę…” „Wiatr zmienia kierunek…” „Nie możemy tego zatrzymać…” [Zwrotka 1] Noc miała kolor rdzy i krwi, dym zakrył księżyc aż po świt, nad Puszcza Solska zawisł huk, jakby sam świat zaczął płonąć znów. Ludzie stali w oknach domów, dzieci bały się spać, a strażacy weszli w ogień tak, jak żołnierz idzie w front. Buty grzęzły w czarnym piachu, pot i sadza, ognia świst, nikt nie myślał już o sobie, liczył się ten jeden las. [Build-up] I tylko radio ciągle darło się przez trzaski: „Trzymać linię!” „Nie odpuszczać!” „Las musi przetrwać noc!” [Refren — wielki, stadionowy] Niebo płonęło nad lasem, ziemia krzyczała spod drzew, a oni szli prosto w ogień, choć każdy czuł już strach i śmierć. I pilot wzbił się nad piekło, ostatni raz przeciął dym, żeby ratować zielony świat, który dla innych był tylko lasem. [Zwrotka 2] Silnik wył jak ranne serce, skrzydła ciął gorący wiatr, w dole ogień pożerał wszystko, jakby chciał zabrać cały świat. Ktoś krzyczał: „Wracaj!” przez radio, ktoś mówił: „Nie dasz rady już…” ale on poleciał niżej, tam gdzie topił się sam horyzont. I spadła woda na płomienie, i na chwilę ucichł żar, ale chwilę później ciszę rozerwał metal, ogień, strach… [Breakdown Dzisiaj wiatr pośród sosen nosi jego imię w dal, a strażacy, gdy tam wracają, zdejmują hełmy pośród drzew. Bo są tacy ludzie jeszcze, którzy kiedy płonie świat nie uciekają przed ogniem — tylko idą ratować nas. [Finalny Refren ] Niebo płonęło nad lasem! A oni byli tam! Między ogniem a nadzieją, między życiem a końcem dnia! Strażak niósł na barkach ciszę, pilot oddał ostatni lot, i dopóki szumi puszcza — oni będą żyli wciąż. [Outro Gdy kiedyś przejdziesz przez ten las, i usłyszysz sosny śpiew… to pamiętaj — ktoś tu został, żeby dalej mógł żyć świat. na puszczę…” „Wiatr zmienia kierunek…” „Nie możemy tego zatrzymać…” [Zwrotka 1] Noc miała kolor rdzy i krwi, dym zakrył księżyc aż po świt, nad Puszcza Solska zawisł huk, jakby sam świat zaczął płonąć znów. Ludzie stali w oknach domów, dzieci bały się spać, a strażacy weszli w ogień tak, jak żołnierz idzie w front. Buty grzęzły w czarnym piachu, pot i sadza, ognia świst, nikt nie myślał już o sobie, liczył się ten jeden las. [Build-up] I tylko radio ciągle darło się przez trzaski: „Trzymać linię!” „Nie odpuszczać!” „Las musi przetrwać noc!” [Refren — wielki, stadionowy] Niebo płonęło nad lasem, ziemia krzyczała spod drzew, a oni szli prosto w ogień, choć każdy czuł już strach i śmierć. I pilot wzbił się nad piekło, ostatni raz przeciął dym, żeby ratować zielony świat, który dla innych był tylko lasem. [Zwrotka 2] Silnik wył jak ranne serce, skrzydła ciął gorący wiatr, w dole ogień pożerał wszystko, jakby chciał zabrać cały świat. Ktoś krzyczał: „Wracaj!” przez radio, ktoś mówił: „Nie dasz rady już…” ale on poleciał niżej, tam gdzie topił się sam horyzont. I spadła woda na płomienie, i na chwilę ucichł żar, ale chwilę później ciszę rozerwał metal, ogień, strach… [Breakdown Dzisiaj wiatr pośród sosen nosi jego imię w dal, a strażacy, gdy tam wracają, zdejmują hełmy pośród drzew. Bo są tacy ludzie jeszcze, którzy kiedy płonie świat nie uciekają przed ogniem — tylko idą ratować nas. [Finalny Refren Niebo płonęło nad lasem! A oni byli tam! Między ogniem a nadzieją, między życiem a końcem dnia! Strażak niósł na barkach ciszę, pilot oddał ostatni lot, i dopóki szumi puszcza — oni będą żyli wciąż. [Outro Gdy kiedyś przejdziesz przez ten las, i usłyszysz sosny śpiew… to pamiętaj — ktoś tu został, żeby dalej mógł żyć świat. #music #dlaciebie #dc #muzyka #straż #strażpożarna #puszcza #puszczasolska