Η θυσία των Γυναικών της Ναούσας / Απρίλιος 1822

Το 1822 στο ολοκαύτωμα της Νάουσας, αρκετές γυναίκες της πόλης προτιμούν να πέσουν μαζί με τα παιδιά τους στο ποτάμι της Αράπιτσας, παρά να πέσουν στα χέρια των Τούρκων. Ο χαλασμός της Νάουσας (παραδοσιακό δημοτικό τραγούδι) Τρία πουλάκια αμάν αμάν καθόντανε, τρία πουλάκια αμάν αμάν καθόντανε, στης Νάουσας το κάστρο, Μακρυνίτσα μου καημό που `χει η καρδίτσα μου. Το `να κοιτάει κι αμάν αμάν τα Βοδινά, το `να κοιτάει κι αμάν αμάν τα Βοδινά και τ’ άλλο Σαλονίκη, Μακρυνίτσα μου καημό που `χει η καρδίτσα μου. Το τρίτο το κι αμάν αμάν μικρότερο, το τρίτο το κι αμάν αμάν μικρότερο, μοιρολογεί και λέγει, Μακρυνίτσα μου καημό που `χει η καρδίτσα μου. Μας πάτησαν κι αμάν αμάν τη Νάουσα, μας πάτησαν κι αμάν αμάν τη Νάουσα, την πολυξακουσμένη, Μακρυνίτσα μου καημό που `χει η καρδίτσα μου.