Where Two Roads Meet ♫ Original song by Dimitrios Kyriakopoulos

When life gets tough and the world is falling apart.. Miracles can happen.. Dreams can come true.. ​Injustice can't take over.. The Good Will Always Prevail... 'Where Two Roads Meet'... Lyrics by Dionysios Serras Music Composition & Vocals Produced & Performed by Dimitrios ​Kyriakopoulos ​​2015 © All rights reserved ​ ​Special thanks and gratitude to Eddy Sun Music Probe for his valuable assistance in translating the poem to English Eddy Sun Music Probe channel on YT: ​   / @eddysunmusicprobe   ​Visuals by 'SpiralBlueAndromeda' ​   / @spiralblueandromeda1384   Lyrics: Filis and Filellinon Streets In the narrow streets of our people I take a thorn... I take a lily... and with the mandolin melody of the sky.. I make a crewel painting for you. To talk to you about aeons.. passions.. wounds... and loneliness... castaways.. and mermaids.. miracles.. loves and struggles... about the beauty of the dawn... Upon a dream my spirit surges and a flower from your garden.. oh! my people.. I can breathe again.. And if the weather suddenly turns dark.. you and me, carried by the wings of Spring, climb up together to the light.. And if the weather suddenly turns dark.. you and me, carried by the wings of Spring, climb up together to the light.. Filis and Filellinon Streets.. from the deep past of our homeland.. I will leave a blue smile on you.. erasing your complaints... for all the ghosts of the land For our own and that of others.. caused by the injustice, bitterness.. ♫-----♫-----♫-----♫-----♫ Οδό Φυλής και Φιλελλήνων και στου λαού μας τα στενά παίρνω αγκάθι παίρνω κρίνο με τ’ ουρανού το μαντολίνο να σου κεντήσω ζωγραφιά. Να σου μιλήσω για αιώνες, πάθη, πληγές και μοναξιά, για ναυαγούς και για Γοργόνες, θαύματα, έρωτες κι αγώνες, για της αυγής την ομορφιά. Όνειρο παίρνω και μεθώ Κι από τον κήπο σου ανθό, λαέ μου , ανασαίνω – Κι αν ο καιρός γι’ αλλού τραβά, στο φως με άνοιξης φτερά μαζί σου ανεβαίνω. Οδό Φυλής και Φιλελλήνων Κι απ’ της πατρίδας τα βαθιά γαλάζιο γέλιο σου αφήνω και το παράπονο σου σβήνω για όλα του τόπου τα στοιχειά. Για τα δικά μας και τα άλλα τ’ άδικα έργα, τα πικρά, που σημαδεύουν την Ελλάδα σαν καταιγίδα τη λιακάδα και του σταυρού μας τα καρφιά. Όνειρο παίρνω και μεθώ Κι από τον κήπο σου ανθό, λαέ μου , ανασαίνω – Κι αν ο καιρός γι’ αλλού τραβά, στο φως με άνοιξης φτερά μαζί σου ανεβαίνω.