Essa Jacobsen - Nánd

Orð: Arna Paasche-Aasen Lag: Kurt Foss og Reidar Bøe Týtt: Thomas Michael Smith So rótleyst er sinnið títt, altíð á ferð tað tykist sum gloymir tú virðini her. Hví droymir tú heldur um fjarskotin lond enn síggja tað vakra, sum er í nánd? Tær tykir at lívið er keðiligt – grátt, hvønn er tað tú saknar – hví falla í fátt? Tá aldri tú unnir tær hvíld ella frið, fæst onki at grógva við tína lið. Far innar í stovuna, um hon er trong og lurta – hon syngur ein stillan song; hon rúmar tó nakað, sum tú leggur í har vantar bert tað – at tú varnast tí. Tann eydnan, tú hómar um blánandi fjøll, hvør sigur hon finst ei í heimahøll? Tú átti ei friðleysur leita so fjart, men lært teg at elska tað, sum tú sært.