Ընդվզող մարդը | Ալբեր Քամյու | ԳիրքևՄիտք #10

«Ես ընդվզում եմ, հետևաբար՝ մենք գոյություն ունենք»: Ալբեր Քամյուի «Ընդվզող մարդը» էսսեն հրատարակվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո՝ մի ժամանակաշրջանում, երբ աշխարհն արդեն առերեսվել էր նացիզմին, ստալինիզմին, համակենտրոնացման ճամբարներին և զանգվածային սպանություններին։ Այդ ֆոնին ընդվզումն այլևս անցյալի ռոմանտիկ ու արկածախնդիր մղումը չէ․ այն ծանրաբեռնվել է ողբերգական ենթիմաստներով: Ընդվզումն արդեն մի բան է, որի համար պետք է պատրաստ լինել հատուցման՝ ամենաբարձր գինը վճարել: Ընդ որում՝ թե սեփական կյանքով, թե՝ ուրիշների: Քամյուն փորձում է շոշափել այն սահմանը, երբ ընդվզման՝ անկեղծ ու բարձր իդեալներ հետապնդող պոռթկումն աննկատ վերածվում է իր հակադրությանը՝ բռնության և դրա արդարացման: 00:00 - Սկիզբ 01:54 - Ես ընդվզում եմ, հետևաբար՝ մենք գոյություն ունենք 04:32 - Ոչ-ը համերաշխություն է 05:53 - Աբսուրդից դեպի ընդվզում 08:38 - Մետաֆիզիկական ընդվզում․ ընդդեմ աստծու 13:08 - Արվեստը՝ որպես ընդվզում 15:57 - Փափկասիրտ մարդասպանները 20:21 - Ինչպե՞ս ընդվզել այսօր