Ինչպե՞ս գնահատել Իսրայելի կողմից Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը

Այսօրվա հարցազրույցում հիմնականում անդրադարձել եմ Իսրայելի կառավարության կողմից Հայոց ցեղասպանության ճանաչմանը, այդ որոշման դրդապատճառներին և դրա հնարավոր հետևանքներին՝ համառոտ վերլուծելով Իսրայելի ԱԳ նախարարի պաշտոնական հայտարարությունը։ Մասնավորապես, ընդգծել եմ՝ — Հայաստանի Հանրապետության «հին» և «նոր» իշխանությունները մինչ օրս չեն մշակել ցեղասպանության ճանաչումը Հայաստանի ազգային և պետական շահերին ծառայեցնելու համապարփակ պետական քաղաքականություն։ — Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչումները «չքաղաքականացնելու» Փաշինյանի անհեթեթ մոտեցումը, փաստորեն, թելադրված է դրսից և համընկնում է Թուրքիայի երկարամյա ժխտողական քաղաքականության դրույթների հետ։ — Հայոց ցեղասպանությունը չի կարելի դիտել Հայաստանի ազգային անվտանգության, պետական շահերի և միջազգային իրավունքի խնդիրներից անջատ՝ որպես սոսկ պատմական խնդիր։ — Հայաստանը պետք է գնահատի ցեղասպանության ճանաչման բանաձևերը ոչ թե խորհրդանշական, այլ ազգային և պետական շահերի չափանիշներով։ — Ցեղասպանության միջազգային ճանաչումն ինքնին մեծ արժեք չունի, եթե այն չի զսպում Թուրքիայի և Ադրբեջանի շարունակվող ագրեսիան Հայաստանի դեմ։ — Հայոց ցեղասպանությունը ճանաչած պետություններից շատերը գործնականում խրախուսեցին 2020–2023 թթ. Հայաստանի դեմ նույն հայասպան պետությունների՝ Թուրքիայի և Ադրբեջանի հարձակումը և Արցախի հայաթափումը։ — Պետք է ձգտել, որպեսզի Հայոց ցեղասպանության ճանաչման բանաձևերը հստակ արձանագրեն Թուրքիայի պատասխանատվությունը և Հայաստանի նկատմամբ փոխհատուցման անհրաժեշտությունը։ — Հայոց ցեղասպանության հետևանքները պետք է կապվեն Հայաստանի անվտանգության խնդիրների և տարածաշրջանի ներկայիս աշխարհաքաղաքական իրավիճակի հետ։ — Հայ դիվանագիտությունը պետք է ցեղասպանության միջազգային դատապարտումը կապի Արցախի հարցի արդար լուծման և տարածաշրջանային կայուն խաղաղության հետ։