Երբ ծնողները գալիս են ինձ մոտ և բողոքում իրենց երեխաներից՝ դժվար, անհնազանդ, ոչ այնպիսին,

Երբ ծնողները գալիս են ինձ մոտ և բողոքում իրենց երեխաներից՝ դժվար, անհնազանդ, ոչ այնպիսին, ինչպիսին մենք էինք ուզում, ես միշտ նույն բանն եմ հարցնում, մեկ հարց : Եվ դրանից հետո մարդիկ լռում են, երբեմն մեկ րոպեով, երբեմն ընդմիշտ փոխելով իրենց վերաբերմունքն իրենց երեխայի հանդեպ : Այսօր ես ձեզ կտամ այս հարցը, բայց ոչ հիմա, մի փոքր ավելի ուշ, որովհետև նախ դուք պետք է մի բան լսեք, հակառակ դեպքում այս հարցը չի աշխատի, այն պարզապես կանցնի կգնա : Իսկ ես չեմ ուզում, որ այն անցնի: Դրանից շատ բան է կախված: Իմ անունը Տեր Նիկոլայ է: Ես արդեն երեսուն տարի ծառայում եմ եկեղեցում : Երեսուն տարի ես մկրտում եմ նորածիններին, խոստովանեցնում մայրերին և հոգեհանգիստ կատարում տարեցների համար : Եվ այս երեսուն տարիների ընթացքում ես նկատել եմ մի բան, որի մասին գրեթե ոչ ոք բարձրաձայն չի խոսում : Մենք՝ ծնողներս, ապրում ենք տարօրինակ պատրանքի մեջ: Մենք կարծում ենք, որ մենք ենք որոշել երեխա ունենալ: Մենք պլանավորել ենք, ընտրել ենք ժամանակը, պատրաստվել ենք: Իսկ հետո նա ծնվեց, և մենք ասում ենք. «Սա մեր երեխան է, մենք ենք նրան լույս աշխարհ բերել»: Բայց հետո մի անհարմար միտք է առաջանում. եթե դա մեր ընտրությունն էր, մեր որոշումը, մեր ծրագիրը, ապա ինչո՞ւ է այս երեխան երբեմն բոլորովին նման չէ մեզ : Ես չեմ խոսում արտաքինի մասին, ես խոսում եմ այլ բանի մասին : Բնավորության, հոգու, այն մասին, թե ինչպես է նա նայում աշխարհին: