MITY w diagnostyce i leczeniu boreliozy (treści edukacyjne)

Miniatury filmów zostały wykonane samodzielnie przez autora niniejszego kanału lub pobrane na zasadzie CC0 (Creative Commons Zero) z domen publicznych i w żaden sposób nie naruszają niczyich praw autorskich. To są treści edukacyjne. Omawiam je zgodnie z EBM (evidence based medicine). Nie stanowią ani nie zastępują porady lekarskie. W kwestiach dotyczących diagnostyki zawsze konsultuj się ze swoim lekarzem. MIT#1 W diagnostyce boreliozy lepiej wykonać znacznie czulszy test PCR lub wyhodować bakterię w naukowym laboratorium. FAKT: czułość diagnostyczna hodowli wynosi od 10 do 30%. Czułość diagnostyczna testu PCR wynosi od 30% do 80%. Oznacza to, że nawet 90% ludzi z aktywnym zakażeniem Borrelia burgdorferii otrzyma ujemny wynik w przypadku hodowli i 70% w wyniku badania PCR. MIT#2 Test ELISA jest mało czuły. Można wykonać od razu czulszy test Western Blot, żeby nie tracić pieniędzy. FAKT: test ELISA jest bardzo czuły (ponad 90%) i mało swoisty diagnostycznie, co oznacza, że wiele osób bez boreliozy otrzymuje wynik fałszywie dodatni. Z kolei test Western blot jest mniej czuły, ale bardziej swoisty, dlatego muszą być wykonane jednocześnie. MIT#3 Mam dodatni wynik testu ELISA i testu Western blot, a nie mam objawów. Wniosek: mam boreliozę i muszę się leczyć FAKT: W takim przypadku leczenie nie jest wymagane. MIT#4 Ugryzł mnie kleszcz. Nie mam objawów boreliozy. Na wszelki wypadek zrobię sobie test ELISA po 1-3 miesiącach, a jak będzie dodatni, wezmę antybiotyk. FAKT: Nie ma potrzeby wykonywania żadnych testów ani leczenia, gdy po ugryzieniu kleszcza nie występują objawy. Profilaktyki antybiotykowej po pojedynczym ugryzieniu nie prowadzi się. MIT#5 W celu podjęcia leczenia boreliozy konieczne jest wykonanie badań laboratoryjnych FAKT: Leczenie boreliozy może opierać się wyłącznie na obrazie klinicznym, na przykład rozpoznaniu charakterystycznego rumienia, bez badań serologicznych. MIT#6 Skończyłem leczenie boreliozy. Zrobię ponownie test Elisa i Western Blot, żeby sprawdzić, czy nie jestem nadal zakażony. FAKT: Żaden z testów serologicznych (ELISA, Western Blot, p. anty-VslE), LUAT po stymulacji antybiotykowej, PCR nie wyklucza zakażenia. Należy obserwować objawy. MIT#7 Spadek ilości przeciwciał IgM lub IgG w ELISA świadczy o skuteczności leczenia. FAKT: Nie ma związku z ilością przeciwciał, a stopniem zaawansowania choroby. Po skutecznym zakończeniu leczenia, przeciwciała mogą wzrastać, utrzymywać się na stałym poziomie lub spadać. MIT#8 Leczenie antybiotykami powinno być długotrwałe. FAKT: Leczenie powinno trwać nie dłużej niż 21-28 dni. W randomizowanym badaniu z próbą ślepą wykazano, że skuteczność wielomiesięcznej terapii antybiotykami jest porównywalna z placebo. Dolegliwości, które występują po zakończeniu leczenia (21-28 dni) mogą być spowodowane: 1. Uszkodzeniem tkanek przez bakterie, które nie ustępuje od razu po wyleczeniu infekcji. 2. Inną chorobą, która daje podobne objawy. 3. Mimikrą antygenową. Ponadto, niektóre antybiotyki (ceftriakson, doksycyklina), wykazują działanie neuroaktywne, przeciwbólowe, przeciwzapalne, co może tłumaczyć poprawę po długotrwałej antybiotykoterapii. MIT#9. Borrelia tworzy cysty, L-formy (sferoplasty, protoplasty), oporne na leczenie. Konieczne jest stosowanie antybiotyku niszczącego cysty (np. metronidazolu, tynidazolu). FAKT: Nie wykazano żadnego klinicznego znaczenia takich form. Nie daje się ich hodować ani nimi zarażać. Nie wykazano, aby były zaraźliwe. Niektórzy uważają je za artefakty lub uszkodzone bakterie, pozbawione wirulencji. W wielu przypadkach po próbach infekcji zwierząt, ich organizm szybko zwalczał takie formy bez leczenia i nie wywoływały one choroby. Borrelia burgdorferii nie tworzy prawdziwych cyst, tylko formy cystopodobne. Nie wykazują one zmniejszonej przepuszczalności dla antybiotyków. MIT#10 Zgoda pacjenta na długotrwałą antybiotykoterapię chroni lekarza przed odpowiedzialnością. FAKT: Nie chroni. Lekarz jest odpowiedzialny za narażenie pacjenta na skutki wielomiesięcznej antybiotykoterapii. Piśmiennictwo: 1. Mark S. N Engl J Med, 2001, 345, 85-92. 5. Lantos P. 2014, Clin Infect Dis, 58, 663-71. 6. Aucott, J. N. Infect Dis Clin North Am, 2015, 29(2): 309-323. 7. Aguero-Rosenfeld, M. E. and G. P. Wormser. Expert Rev. Mol. Diagn., 2015, 15(1): 1-4. 8. Halperin, J. J. Infect Drug Resist, 2015, 8: 119-128. 9. Borchers, A. T., et al. J Autoimmun, 2015, 57: 82-115. 10. Bastos, L. F. S., et al. Naunyn-Schmiedeberg’s Arch. Pharmacol., 2012, 385(3): 225-241. 11. Auwaerter, P. G., et al. Lancet Infect Dis, 2011, 11(9): 713-719.