ทะลุมิติสู่ยุค 60 ไม่ขอลงชนบท EP.1

#นิยายยุค60 #ระบบรับจ้างงานชั่วคราว #ชีวิตประจำวัน #สร้างเนื้อสร้างตัว ฉินม่านเสวี่ย ทะลุมิติมาแล้ว! พอลืมตาขึ้นมา เธอก็เห็นสำนักงานเขตตั้งอยู่ตรงหน้า พร้อมกับ 'เพื่อนรักใจงูเห่า' ที่กำลังพ่นน้ำลายป่าวประกาศกล่อมให้เธอไปบุกเบิกในชนบท ฉินม่านเสวี่ยไม่รอช้า ลูกถีบพิฆาตลอยเข้ากลางอกจนยัยนั่นกระเด็นไปไกล ก่อนจะปัดมือด้วยท่าทางสบายอารมณ์: "เหอะ! ทะเบียนบ้านปักกิ่งของฉันน่ะมันเชื่อมติดกับตัวเป็นเนื้อเดียวกันแล้ว ใครก็อย่าหวังจะมาพรากไป ส่วนเรื่องลงไปลำบากในชนบทน่ะเหรอ... ฝันไปเถอะ!" งานน่ะเหรอ? ไม่ต้องหาให้เหนื่อย เพราะ 'ระบบรับจ้างงานชั่วคราว' วิ่งมาประเคนงานให้ถึงที่ ตั้งแต่นั้นมา... ผ่านไปสิบกว่าปี คนในบ้านต่างขยันขันแข็งจนได้บรรจุเป็น 'พนักงานประจำ' กันหมด มีเพียงเธอคนเดียวที่ยังยึดอาชีพ 'พนักงานชั่วคราว' อย่างเหนียวแน่น แต่ทว่า... พี่รอง: "ม่านม่าน นี่เงินเดือนพี่เดือนนี้ เอาไปครึ่งหนึ่งนะ" ลูกพี่ลูกน้องสาม: "ม่านม่าน ส่วนนี่ก็ของพี่สาม" เมื่อมองดูเงินเดือนที่พี่ ๆ น้อง ๆ แย่งกันเอามาประเคนให้ ผสมกับกองเงินกองทองที่สุมอยู่ตรงมุมห้อง ฉินม่านเสวี่ยก็ได้แต่ยืนเท้าสะเอวหัวเราะร่า: "ฮ่า ๆๆๆ! พนักงานชั่วคราวนี่มันดีจริง ๆ เลย พนักงานประจำพวกนั้นน่ะเหรอ... ก็แค่ลูกจ้างที่ทำงานหาเงินมาให้ฉันใช้ทั้งนั้นแหละ!"