Naam Prasang || Barunbibhur Saikia

।।গুণমালা।। ॥ ৰাম নিৰঞ্জন : পাতক ভঞ্জন॥ পদ॥ নমো নাৰায়ণ    সংসাৰ কাৰণ। ভকত তাৰণ   তোমাৰ চৰণ॥ ১ তুমি নিৰঞ্জন   পাতক ভঞ্জন। দানৱ গঞ্জন   গোপিকা ৰঞ্জন॥ ২ বেদান্ত গায়ক   বংশী বায়ক। জগত নায়ক   মুকুতি দায়ক॥ ৩ ভকতৰ ঋদ্ধি   কৰা সৰ্বসিদ্ধি। বিধাতাৰ বিধি    দীন দয়ানিধি॥ ৪ ভকতি ৰোচন    দুখ বিমোচন। পাতক মোচন    কমল লোচন॥ ৫ দৈত‍্য অন্তকাৰী   গোৱৰ্দ্ধনধাৰী। ভৱ ভয়হাৰী   তুমিসি মুৰাৰী ।। ৬ কালিক দমিলা   পুতনা শুষিলা। দেৱক তুষিলা   ব্ৰজক ভুষিলা॥ ৭ কেশী বত্স বক  সমস্ত দৈত্যক। লগাইলা চমক ডকাইলা যমক॥ ৮ তুমি বাৰম্বাৰ   হুয়া অৱতাৰ। পৃথিৱীৰ ভাৰ  খণ্ডিলা অপাৰ॥ ৯ ইন্দ্ৰক দমিলা   ব্ৰহ্মায়ো নমিলা। বনত ভ্ৰমিলা গোপীক ক্ৰীড়িলা॥ ১০ পশি ৰঙ্গশাল   যত মহামাল। কৰিয়া আস্ফাল   বধিলা গোপাল॥ ১১ তযু গুণ নাম   ধৰ্ম অনুপাম। মোক্ষ অৰ্থকাম   সাধা প্ৰভু ৰাম॥ ১২ মাৰি দশগ্ৰীব   জনকৰ জীৱ। পাইলা সদাশিৱ   তুমি জগজীৱ॥ ১৩ তোহ্মাৰ চৰিত্ৰ   পৰম পৱিত্ৰ। পাতকীৰ মিত্ৰ   কৰিলা বিচিত্ৰ॥ ১৪ পতিত পাৱন   এভৱ ভাৱন। অসুৰ ধাৱন   তুমিসি বামন॥ ১৫ অগতিৰ গতি    ত্ৰিজগত পতি। তোহ্মাত ভকতি  থাকোক সম্প্ৰতি॥ ১৬ শ্যামল শৰীৰ    জলদ ৰুচিৰ। গহীন গম্ভীৰ   গুণৰ মন্দিৰ॥ ১৭ কুণ্ডলে মণ্ডিত    অসুৰ দণ্ডিত। পাতক খণ্ডিত    তুমিসি পণ্ডিত॥ ১৮ দাৰিদ্ৰ্য মৰ্দ্দন    কৰুণা সদন। বংশী বদন   মুৰুতি মদন॥ ১৯ হাস্য দৰিশন    পাপ কৰি ছন। দোষ মৰিষণ   কাম বৰিষণ॥ ২০ জগত আধাৰ   দৈৱকী কুমাৰ। সংসাৰতে সাৰ   চৰণ তোহ্মাৰ॥ ২১ তুমি ভগৱন্ত   মহিমা অনন্ত। তাৰিলাহা সন্ত  পুৰুষ মহন্ত॥ ২২ তুমি সুবত্সল   পুৰুষ নিশ্চল। নাহি কিছু চল   ভকত বত্সল॥ ২৩ তুমি অৱতৰি    অসুৰ সংহৰি। সৃষ্টি আছা ধৰি   দেৱ শ্ৰীহৰি॥ ২৪ অঘাসুৰ ঘালি    মহা বলশালী। দমিলাহা কালী   তুমি বনমালী॥ ২৫ কৰি পৰাভৱ   খেদাইলা দানৱ। ভকত বান্ধৱ   তুমিসি মাধৱ॥ ২৬ কৰি অৱিচ্ছেদ   দৈত‍্য কৰি ভেদ। খণ্ডিলাহা খেদ    উদ্ধাৰিলা বেদ॥ ২৭ জগতক বশ্য    কৰিলা অৱশ্য। ভৈলা মহামৎস্য   ব্ৰহ্মাৰ নমস্য॥ ২৮ তুমি মহাহংস   আসি নিজ অংশ। হুয়া যদু বংশ   বধিলাহা কংস॥ ২৯ জগত নিঃশেষ    সৱাতো প্ৰৱেশ। ভৈলা হৃষিকেশ   নজানি উদ্দেশ॥ ৩০ তুমি পীতাম্বৰ   কৰি আড়ম্বৰ। বধিলা সম্বৰ   প্ৰভু বিশ্বম্ভৰ॥ ৩১ তুমিসে অচ্যুত   আনন্দে আপ্লুত। ভকত বহুত   কৰিলা মুকুত॥ ৩২ ধৰি মৎস্য কায়   সত্যব্ৰত ৰায়। প্ৰলয় অপায়   তাৰিলা লীলায়॥ ৩৩ কূৰ্ম কলেৱৰ   ধৰিলা মন্দৰ। মথিলা সাগৰ   নভৈলা ভাগৰ॥ ৩৪ বৰাহ শৰীৰ   পৃথিৱী উদ্ধাৰি। হিৰণ্যাক্ষ বীৰি    মাৰিলাহা ছিৰি॥ ৩৫ নৰসিংহ ৰূপু    ভৈলা দিব্যবপু। বধিলাহা ৰিপু    হিৰণ্যকশিপু॥ ৩৬ ভৈলা অদিতিত   বামন উদিত। মূৰুতি ললিত    বলিক ছলিলা॥ ৩৭ জামদগ্নি ৰাম  কাটি চামে চাম। ক্ষত্ৰিয়ৰ নাম   নথৈলা সংগ্ৰাম॥ ৩৮ ভৈলা কৌশল্যাত    শ্ৰীৰাম জাত। ৰাৱন বিঘাত  কৰিলা লঙ্কাত॥ ৩৯ ৰাম হলধৰ   ৰোহিণী কুমাৰ। মাৰিলা ইতৰ   দ্বিৱিদ বানৰ॥ ৪০ বুদ্ধৰূপে ছন্ন   কৰি বেদগণ। মুহিলাহা মন   তেজিয়া সজ্জন॥ ৪১ হুয়া কল্কী চণ্ড    যতেক পাষণ্ড। কৰি খণ্ড খণ্ড    বিহিলাহা দণ্ড॥ ৪২ ধৰি বাৰম্বাৰ    দশ অৱতাৰ। পৃথিৱীৰ ভাৰ    খণ্ডিলা অপাৰ॥ ৪৩ কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে    ৰচিলা শঙ্কৰে। হৰি হৰি নৰে    বোলা নিৰন্তৰে॥ ৪৪ লীলামালা॥ প্ৰথম কীৰ্ত্তন ঘোষা॥ বন্ধু মাধৱ হে তুৱা বিনে আছে আৰ তাৰক কে। বন্ধু মাধৱ হে॥ ১৪১ পদ॥ শুকমুনি ৰাজাত কহন্ত বিদ্যমান। কৃষ্ণ লীলামালা আৱে শুনা সাৱধান॥ শ্ৰৱণে কীৰ্ত্তনে আৰ বৈকুণ্ঠক যায়। ধৰ্ম্ম অৰ্থ কাম মোক্ষ সৱে আতে পায়॥ ১৬৭৫॥ ব্ৰহ্মায়ে প্ৰাৰ্থিলা পৃথিৱীৰ দেখি ত্ৰাস। লৈলা দৈৱকীৰ উদৰত হৰি বাস॥ গৰ্ভতে বিধাতা তুতি কৰিলন্ত আসি। দৈৱকী দেৱীক বাক্য বুলিলা আশ্বাসি॥ ১৬৭৬॥ পাছে উপজিলা নিজ ৰূপে দামোদৰ। দেখি পিতৃ মাতৃ তুতি কৰিলা বিস্তৰ॥ উপৰি জন্মৰ কথা নাৰায়ণে কৈলা। কংস ভয়ে বসুদেৱে গোকুলত থৈলা॥ ১৬৭৭॥ দেখি পুত্ৰমুখ নন্দ আনন্দে বিহ্বল। তনয়ৰ জাতকৰ্ম্ম কৰাইলা সকল॥ দৈত্যক বধিবে আৰম্ভিলা গোকুলত। পুতনাৰ চেতন শুষিলা প্ৰথমত॥ ১৬৭৮॥ শকটৰ তলে থৈলা যশোদা শুৱাই। পেহ্লাইলাহা পাৱে শকটক উভতাই। তুলিলাহা হামি যশোদাৰ পিয়া স্তন। গৰ্ভতে দেখিলা দেৱী চৈধ্যয় ভুৱন॥ ১৬৭৯॥ বিস্ময় হুইয়া আখি মুদিলা সুন্দৰী। তাত পাছে নিলা চক্ৰৱাতে চুৰি কৰি॥ গলত চেপিয়া ধৰি পেহ্লাইলা শিলাত। মৰি গৈল দুষ্টদৈত্য তোহ্মাৰ লীলাত॥ ১৬৮০॥ জাতকৰ্ম্ম কৰি গৰ্গ ঋষি থৈলা নাম। গোকুলত ক্ৰীড়ন্তে ফুৰন্তে কৃষ্ণ ৰাম॥ নাচা বুলি পাঞ্চৈ গোপী বজায়া চাপৰি। কৰিলন্ত নৃত্য ভঙ্গী ভাৱে দেৱহৰি॥ ১৬৮১॥ যশোদা সুধিলা ধৰি কিয় মাটি খাইলি। নখাওঁ বুলিয়া বেন্ত বাইলা বনমালী॥ গৰ্ভতে দেখিলা দেৱী ভূৱন চৈধ্যয়। কৰিলন্ত স্তুতি আতি পৰম বিস্ময়॥ ১৬৮২॥ স্তন পিৱে নপাই কোপে কৃষ্ণ বৰ চাণ্ড। শিলা হানি দধিৰ ভাঙ্গিলা সৱে ভাণ্ড॥ সেহি অপৰাধে ধৰি বান্ধিলা সুন্দৰী। লাসে লাসে উড়ুখল টানি নেন্ত হৰি॥ ১৬৮৩॥ বৃক্ষত লাগিয়া ভৈল উড়ল পথালি। অৰ্জ্জুনক উভঞ্জি পেহ্লাইলা বনমালী॥ বুলিলেক স্তুতি দুয়ো কুবেৰ নন্দন। নিজস্থানে গৈলা কৰি কৃষ্ণক বন্দন॥ ১৬৮৪॥ কোনে ফল লৈবেক পসাৰী দিলে ডাক। ধান্য লৈয়া যান্ত কৃষ্ণে ফল কিনিবাক॥ কৃষ্ণৰ হস্তত ভৰি দিল ফল বাছি। সুৱৰ্ণ ৰতনে তাইৰ উপচিল পাচি॥ ১৬৮৫॥ অনন্তৰে ৰাম কৃষ্ণ গৈলা বৃন্দাবন। শিশুসৱ সহিতে চাৰিলা বৎসগণ॥ বহুবিধ শিশুলীলা আচৰি প্ৰচুৰ। লীলায়ে বধিলা তৈতে বৎস বকাসুৰ॥ ১৬৮৬॥ ঘোৰ সৰ্পৰূপে অঘে আছে বেন্ত বাই। বৎস বৎসপালক গিলিলে লাগ পাই॥ তাৰ গল ভেণ্টিয়া বঢ়াইলা দেহা হৰি। কৃষ্ণৰ সাৰূপ্য পাইলা অঘাসুৰ মাৰি॥ ১৬৮৭॥ তাত পাছে ব্ৰহ্মা আসি কৰিলন্ত চুৰি। মায়া কৰি নিলে সৱে গোৰক্ষ দামুৰি॥ হুয়া গৰু গোৰক্ষ আপুনি প্ৰতি এক। সৰ্ব্বৰূপে ব্ৰজত বঞ্চিলা বৰিষেক॥ ১৬৮৮ অনন্তৰে ব্ৰহ্মা আসি ভৈলা বিমোহিত। সৱে দিব্য চতুৰ্ভুজ ৰূপে বিপৰীত॥ হৰিল চেতন একো নাহি হৃদি সিদ্ধি। পাছে পাৱে পৰি স্তুতি কৰিলন্ত বিধি॥ ১৬৮৯ গৈলা তালবন সৱে গোৱাল সহিতে। সবান্ধৱে ধেনুকাক বধিলা তহিতে॥ গোপগণে তালক ভূঞ্জিলা কণ্ঠ ভৰি। শঙ্কৰে ৰচিলা ডাকি বোলা হৰি হৰি॥ #naamprasang #namprasanga #নামপ্ৰসঙ্গ #Srimanta_Sankardev_Sangha @bhakatibhandar-6378 ​