11- lərçün yazdığım yazı…

Çox çalışmışıq.. Yuxumuza haram qatıb çox səhəri zəhər eləmişik... Dərslər bəzən o qədər uzanıb ki, gecəni səhər eləmişik.. Bilən bilir ki, nə təhər eləmişik, bir bənzətmə eləsəm belə edərdim "uçuq-sökük kəndlərdən şəhər eləmişik"... Əlimizdən nə gəlir etmişik, artıq bundan sonrası qədər.. "Nəsibsə olar" deyənlərdən deyiləm, " Çalışaq nəsib olar" deyənlərdənəm... Külli iradənin idarəsinə sözümüz yox, cuzi iradənin var olduğundan əminəm..." Dua imkansızın belini qırar" dediyim vaxtlar da olub, sonra acı həqiqət özünü tanıtdı " Nə yaparsan yap olmaz bazən" dedi, dedirtdi.. Dua deyəndə nə alamalıyıq? Feili dua və kavli dua istılahları vardır . Bütün nəticələr səbəblərə bağlıdır, bu dünyada işlər belə işləyir. Nəticə üçün səbəblərə sarılmaq, onlara əməl etmək feili duadır,səbəblərin tamamən sükut etdiyi vaxtda isə dillə və qəlbən inanaraq istəməksə kavli duadır.. Arıtıq səbəblər sükut edib, çalışacaq olanlar çalışıb ,sabah imtahandır... "Cəhd kaderin kanatlarıdır" demişdilər, mən də öyrənmişdim, sadəcə öyrənməklə qalmamış hətta hər dəfə tədbiq etmişdim, bunu bəzən bilərək bəzənsə özümdən müstəqil etdiyimi çox sonralar anladım.. Cəhd lazım idi, bütün uğurlu insanlar, cəhd edənlərdən idi, cəhd edən hər kəs uğurlu olmurdu ancaq bütün cəhdsizlər uğursuz olurdular ... Uğurun nə olduğunu sonra müzakirə edərik ( Sonra-1) bu mövzuda çoxluqla eyni düşüncədə deyiləm, daha doğrusu bu mövzuda çoxluq həqiqətin tərəfində deyil. Cəhd edənlərin bəziləri çatmaq istədikləri nəticəyə çatmadıqları üçün uğursuz damğası yeyə bilərlər ancaq mən səmimi cəhdin özünün uğur olduğunu iddia edirəm.. " Mənə nəticə lazımdır" deyənləri heç anlamamışam, bəlkə min dəfə deyirəm bu da minbir olsun," Sonuçlar süreçlerden önemli deyil"... Baxmayın tükrçə olduğuna bunu hansısa yazardan oğurlamamışam.. Sadəcə insan hansı dildə mütailə edirsə o dildə düşünür. bu haqda sonra söz açarıq ( Sonra-2 ) Axı necə olurdu ki, bütün insanlar, hətta ən yaxınlar belə yuxusuz gecələri, yorğun günləri, şişmiş gözləri, görmür ancaq nəticəni, oldu ya olmadını, ya da 100- də 74- ü görür?? Olsa da olmasa da, 100-də 100 də olsa, 100- də 1 də, kim haqqı ilə çalışmışsa uğurludur, kim potensialının və şərtlərin əl verdiyi ölçüdə ( Sonra-3) əlindən gələni etmiş, etməsə belə etməyə cəhd etmişə uğurludur.. Sürəçlər önəmlidir... Və bir başqası əlində olan imkanları dəyərləndirməmişsə, oxuyacağı, faydalı olacağı vaxtı boş işlərə sərf etmişsə, özünü inkişaf etdirmək yerinə özünü inkişaf etdirənləri sosyal medyada izləməklə zamanı öldürmüşsə, potensialını tam istifadə etməmişsə, ailəsinin onunçün hazırladığı münbit şəraiti müsbətə doğru addımlama fürsətinə çevirmək yerinə mənfidə batma lənətinə dəyişmişsə, olsasa da olmasa da, hətta 100-dən 100 alsa da uğursuzdur... Çünki, sürəçlər önəmlidir ... Durub deyilə bilər ki, bu sizin pəncərəniz, siz belə görürsüz ancaq dünya sizin pəncərənizdən görünən kimi deyil. Mən bu etiraza razı olmaqla bərabər, bu etirza başqa bir etiraz gətirərərək deyirəm ki: " Hər kim ki, dönüb həyatına baxsa, keçdiyi həyat yollarının hətta " Olmamışların " amma calışdığı halda olmamış olanların onları necə " Oldu" lara apardığını və çalışmadığı halda hansısa birinin lütfü ilə bəlkə yenilənmiş leksikonla desək, "torpil" ilə bir şeyləri bacaranların daha doğrusu " Bacartdırılanların" onları necə " Olmazlara" sürüdüyünü müşahidə edər və özü ilə səmimidirsə o da öz pəncərəsini silər və həyata ayan- bəyan baxmağa çalışar ... Bütün bu həngamənin içində, səhəri necə axşam, axşamı necə səhər etdiyimizin həc fərqində olmadan, həftələrin ayları ayların illəri qovduğu zamanda və zamanın necə sürətli keçdiyini dərk etdiyim bir anda əlimdəki kitabın səhifələrindən birində bir söz diqqətimi çəkir: " Con, sən yaşlı halınla xəstə yatağında son anlarını yaşayanda ömrünün çoxunu ofisdə işləyərək keçirdiyinin min peşimanlığı sənə xəstəlikdə və sondan ( Sonra-4 ) daha çox əzab verəcək" .. Yazar Robin Şarma idi və söhbət o məşhur əsərdən gedir: " Ferrarisini satan Rahib" .. Əvvala etiraf etməliyəm ki, yuxarıdakı cümlə olduqca quru və təsirsiz idi, məzmunu saxlamaqla onu birazca dəyişdim. Əslində atası Cona belə deyirdi: " Con, yaşlandıqda sən həyatının çoxunu ofisdə işlədiyinə heyflənəcəksən!" ... Amma mən bu cümlədən yuxarıdakını- öz yazdığımı anlayırdım.. Xeyr bu sadəcə heyflənmək deyil, bu daha dəhşətlidir .. Bu boşa keçən bir ömür, başqalarını varlı etmək üçün, onların işini sürətləndirmək üçün və ən yaxşı halda öz yaxınlarımızı xoşbəxt etmək üçün özümüzdən oğurlayıb onlara verdiyimiz qızıl qiymətində , yox, yox qızıldan da qiymətli saatlarımız, nə saatı? aylarımız hətta illərimiz, gəncliyimiz... Hamısını necə hədər etdiyimizi, yaxşını və yaxşılışı necə sonraya saxladığımımızı ( sonra-5) düşünəndə insan dəli ola bilər ...