Brytyjscy oficerowie byli zszokowani, gdy Polacy z Dywizjonu 303 zestrzelili 26 samolotów w 1 dzień

30 sierpnia 1940 nad Hertfordshire. Rutynowy „lot treningowy”, Polacy mają tylko udawać atak na brytyjskie Blenheimy. Nagle Ludwik Paszkiewicz widzi prawdziwą formację: bombowce z osłoną Bf 110. Melduje przez radio, nie dostaje odpowiedzi, więc łamie szyk, dociska przepustnicę i sam rzuca się na Niemców. Strzela nie z „bezpiecznych” czterystu jardów, tylko schodzi coraz bliżej: sto, pięćdziesiąt, w końcu dwadzieścia jardów, aż Messerschmitt eksploduje mu przed nosem. Na ziemi dostaje naganę za niesubordynację – i tego samego dnia nieoficjalne uznanie: 303 zostaje dopuszczony do walki. To nie był wybryk, tylko odruch wpojony latami polskiego szkolenia: samolot ma latać „sam”, a oczy pilota cały czas szukają wroga; akrobacja i ostre zakręty są chlebem powszednim, a ogień otwiera się „jak najbliżej przeciwnika”. Kiedy ta „polska szkoła” zderza się z brytyjskim Vic-iem i strzelaniem z daleka, różnica wychodzi w wynikach. Polacy rozluźniają szyki, latają parami, każą mechanikom przestawić zbieżność działek na 150–250 jardów i wbijają się w środek niemieckich formacji, atakując czołowo albo z boku. W ciągu 42 dni Bitwy o Anglię sam tylko Dywizjon 303 zgłasza 126 zestrzeleń przy minimalnych stratach, a sadza na wiatrochronach ich Hurricane’ów pochodzi z niemieckich silników rozerwanych z kilkudziesięciu metrów. Brytyjscy oficerowie, którzy kazali im jeździć po lotnisku na rowerach, zaczynają kopiować ich taktykę, porzucają sztywne „V” i skracają dystanse ognia. Dowding przyzna później, że bez „wspaniałego wkładu” polskich dywizjonów wynik bitwy mógłby być inny – a historia Paszkiewicza zostanie symbolem tego, jak jedna niesubordynacja potrafi otworzyć drzwi całej doktrynie.