ÂŞIK KEREM...ÇİYERİMİ DAĞLAR VAR

SÖZ...ÂŞIK KEREM SAZ ...HETEMLİ HAYATI...ÂŞIK KEREM (? - ?) Hayatı hakkında anlatılan hikayeden (Kerem ile Aslı) anlaşıldığı üzere XVI. yüzyıl sonu ile XVII. yüzyıl başlarında yaşadığı, Anadolu’yu dolaştığı sanılmaktadır. Hikayede sözedildiğine göre Kerem, İsfahan Şahı’nın oğludur. Babasının hazinedarı Ermeni keşişinin kızı Aslı’ya âşık olur. Keşiş, kızı vermez ve gizlice ülkeden kaçar. Kerem, yanında arkadaşı Sofu olarak Aslı’nın peşine düşer. Halep’te sevdiğinin izini bulan Kerem, sazıyla sözüyle Halep Paşa’sının sevgisini kazanır. Halep Paşa’sı, Kerem’in durumuna çare bulmak üzere harekete geçer ve Keşişi zorla da olsa kızını Kerem’e vermeye ikna eder. Düğünleri yapılır; ancak Keşiş, kızına büyülü bir elbise giydirir. Kerem, Aslı’nın düğmelerini çözemez, çünkü düğmeleri çözdükçe düğmeler ardından yeniden iliklenir. Düğmeleri çözemeyen Kerem, sonunda içten bir ah çeker ve bu ahla birlikte yanar, kül olur. Kerem’in küllerini saçlarıyla süpürmeye çalışan Aslı da saçlarından tutuşur ve yanar. Kerem’in şiirleri, anlatılagelen hikayelerle günümüze kadar ulaşmıştır. Hikaye edilen olay ve durumlara paralel olarak şiirlerde derin bir aşk, ayrılık, kavuşamamadan duyulan kaygı ve üzüntü işlenmiştir. Dili, son derece yalın ve içtendir. Yükseğinde yavru şahin beslenir Yıldız dağı niçin kalkmaz dumanın Alçağında kumru bülbül beslenir Yıldız dağı niçin kalkmaz dumanın Yükseğinde pâre pâre karın var Alçağında mor sümbüllü bağın var Yârdan mı ayrıldın âh ü zârın var Yıldız dağı niçin kalkmaz dumanın Gelen geçen seyran eder meşesin Beline kondurmuş beyin paşasın Haramîler bekler dört bir köşesin Yıldız dağı niçin kalkmaz dumanın Her taşlardan boyalıca taşın var Şahin yuva yapmış öter kuşun var Kerem gibi ne belâlı başın var Yıldız dağı niçin kalkmaz duma Gurbet elde yaman oldu hâlimiz Sılaya varmaya nice çağlar var Ah ederim elim erişmez yâre Aramızda yıkılası dağlar var Ne yaman eğlenip kaldık burada Dilerim mevlâ’dan erem murada Bana derler neyin kaldı sılada Bilmezler ki bir ciğerim dağlar var Bir yiğit düşünce kaldıran olmaz İyilik dururken kem demek olmaz Bu kadar gurbette eğlenmek olmaz Ne diyeyim ayağımı bağlar var Bozulmaz mı alnımdaki yazılar Göz göz oldu yaralarım sızılar Kerem’im der dinleyin hey gaziler Derdin koyup benim için ağlar var Bir han köşesinde kalmışım hasta Gözlerim kapıda kulağım seste Kendim gurbet elde gönlüm heveste Gelme ecel gelme üç gün ara ver Al benim sevdamı götür yâre ver Erzurum dağları duman dildedir Başım yastıktadır gözüm yoldadır Aslı hayın yârdır adam aldatır Gelme ecel gelme üç gün ara ver Al benim sevdamı götür yâre ver Erzurum dağları kardır geçilmez Gizli sırdır her adama açılmaz Ayrılık şerbeti zehir içilmez Gelme ecel gelme üçgün ara ver Al benim sevdamı götür yâre ver Felek sen mi kaldın bana gülecek Akıttın gözyaşım kimler silecek Kerem’e dediler ki Aslı’n gelecek Gelme ecel gelme üçgün ara ver Al benim sevdamı götür yâre ver Medet medet âlemleri yaratan Başa bir hâl geldi çekip giderim Yeni düştüm gurbet elin yoluna Gözlerimden yaşlar döküp giderim Felek beğenmedi benim tutumum Arşa direk direk oldu tütünüm Gündoğmaz alnıma öksüz yetimim Uğradığım köyü yakıp giderim Bülbülümü uçurmuşum yuvadan Kavım kardaş unutmayın duadan Biz de gider olduk şu düz ovadan Şimdi daldan dala konup giderim Bakmaz mısın şu dağların karına Kim dayanır benim âh ü zârıma Felek tabancasın vurdu serime Doğruldamam belim büküp giderim Dertli Kerem eder gördüm düşümden Âlem sele gitti çeşmim selinden Kızılırmak gibi dağlar başından Şimdi enginlere akıp giderim