ผู้กำกับวันสิ้นโลก 0011-0020

หลังดาวตกสีชาดพาดผ่านผืนฟ้า อารยธรรมของมนุษยชาติก็พลันหยุดชะงัก นับจากวันนั้น มนุษย์ก็ไม่สามารถสร้างจรวด ขีปนาวุธนิวเคลียร์ เครื่องบิน หรือแม้แต่รถยนต์ได้อีกต่อไป... พีระมิดแห่งอารยธรรมที่สั่งสมขึ้นจากวิทยาศาสตร์ยุคใหม่พังทลายลงในพริบตา ทว่าหายนะ...ยังไม่จบสิ้นเพียงเท่านั้น โลกสีเทาได้มาเยือนพร้อมกับดาวตกสีชาด มันเป็นดั่งเงาสะท้อนของภูตผีหลังบานกระจก ที่ค่อยๆ ฉุดลากโลกแห่งอารยธรรมให้จมดิ่งสู่ห้วงเหวแห่งความโกลาหลไร้ระเบียบ ในยุคสมัยนี้ ชีวิตคนต่ำต้อยไร้ค่าดั่งธุลีดิน และในยุคสมัยเดียวกันนี้ มนุษยชาติกลับเจิดจรัสราวหมู่ดาวบนฟากฟ้าท่ามกลางมหาวิหารที่ใกล้จะพังทลาย มีผู้คนเห็นนักแสดงละครผู้หนึ่งยืนหยัดอยู่บนซากปรักหักพังแห่งอารยธรรม อาภรณ์แดงฉานดุจโลหิต เดี๋ยวหัวเราะ เดี๋ยวร่ำไห้ ม่านแห่งยุคสมัยค่อยๆ เปิดฉากขึ้นเบื้องหลังเขา... บุรุษผู้นั้นกางแขนออก พร้อมกระซิบถ้อยคำแผ่วเบาต่อหน้าเหล่าสรรพชีวิตผู้ทุกข์ทน— “ละครฉากเด็ด... เปิดม่านแล้ว”