جشن و خوشی /پروژه بلاخره به پل‌پنگلیز وصل شد، مردم خیلی خوشحال بودن

یک سال زحمت یک سال انتظار شکافتن سنگ‌ها، سفر از دل دره‌ها سفری پر از ماجرا برای امید و دلخوشی‌های مردم محروم روز سه‌شنبه ۱۸ حمل، صبح‌وقت وقتی از کابل به مقصد پل پنگلیز حرکت کردیم، وقتی به کوتل اونی رسیدیم، این کوتل با طوفان و برف‌باری همراه بود. خیلی از موترها نمی‌توانستند این کوتل را به‌سختی عبور کنند. بالاخره ما از کوتل عبور کردیم. وقتی در حصه اول بهسود رسیدیم، میزان برف‌باری به بیشتر از ۲۰ سانتی‌متر می‌رسید. با عجله به طرف مقصد حرکت کردیم. وقتی از بازار تگاب گذشتیم و نزدیک پل تورگنک شدیم، وضعیت راه بسیار خراب بود و موتر ما به‌سختی حرکت می‌کرد. این مسیر را با هیجان پیش رفتیم تا به جایی رسیدیم که دقیقاً یک سال قبل، بزرگ‌ترین پروژه مردمی از همین‌جا آغاز شده بود (دهن گیرو). فضا بسیار زیبا و سبز به نظر می‌رسید. از کنار رود هلمند همین مسیر را به پیش گرفتیم. رود هلمند با غرور همچنان به مسیر خود ادامه می‌داد و از دره‌های کوچک بهسود، جویبارها به آن می‌پیوستند. بعد از یک ساعت، خود را به محل اتصال آب کوه بیرون و رود هلمند رساندیم. جالب اینجا بود که وقتی به بالا نگاه کردیم، متوجه شدیم چکری‌ها بزرگ شده‌اند، در حالی که دو ساعت قبل در کوتل اونی نزدیک به نیم متر برف بود. خوب، اولین چکری سال را نوش‌جان کردیم و به مسیر خود ادامه دادیم. لحظه‌ای در پل لرزانک، جایی که سر خوردیم، خاطره‌ای ثبت کردیم و به حرکت ادامه دادیم. قریه دهن برمک بسیار زیبا به نظر می‌رسید. بالاخره نزدیک شام به پروژه رسیدیم. با همه دوستان و حاجی صاحب رسولی سلام کردیم. کار همچنان ادامه داشت؛ اما وصل شدن سرک به پل پنگلیز به فردا موکول شده بود. صبح چهارشنبه بود، به طرف پروژه می‌رفتیم. وقتی آنجا رسیدیم، به صحنه‌های عجیبی برخوردیم؛ کسانی که مسئول برمه‌کاری و برداشتن صخره‌های خطرناک بودند، به‌شدت کار می‌کردند. برای رسیدن سرک به پل پنگلیز، حاجی صاحب رسولی قرار نداشت و از احساسش برای ما می‌گفت. دقیقاً یک سال قبل، در همین روزها و همین ساعت‌ها، وقتی حاجی صاحب رسولی و آقای حاجی صاحب اخلاقی روی کار عملی این پروژه تلاش می‌کردند، خیلی‌ها می‌گفتند امکان ندارد. این موضوع به کابوسی برای مردم تبدیل شده بود. وصل شدن این مسیر و نجات مردم از راه‌های پرخطر و پیچ‌وخم، که هزینه‌های سنگینی تحمیل می‌کرد، برای همه بیشتر شبیه یک رؤیا یا داستان بود؛ اما سرانجام این کار با اراده‌ای محکم و قاطع به نتیجه رسید. مردم از صبح تا عصر، پیر و جوان، در کوه‌ها گرسنه و تشنه نشسته بودند و انتظار می‌کشیدند تا این سرک وصل شود و رؤیایی که در دل داشتند، به حقیقت بپیوندد. شاعران محلی با «توله» و بیت‌خوانی مردم را سرگرم می‌ساختند؛ وگرنه گذر این لحظات برای همه بسیار دشوار بود. وقتی اسکواتورِ خلیفه داود آخرین سنگ‌ها را شکست و پایین آمد، دیگر هیچ‌کس طاقت نیاورد. همه با هیجان دویدند و حتی فرصت ندادند مسیر با بیل به‌طور کامل پاک شود. از شدت شوق، با دست‌هایشان سنگ‌ها را کنار می‌زدند و بعضی‌ها بیل به دست گرفته بودند تا خاک را بردارند. در آن لحظات، ثانیه‌ها به‌طرز عجیبی کند می‌گذشت. نفس‌ها در سینه‌ها حبس شده بود و شور و هیجان در چهره همه موج می‌زد. صدای مردم همه‌جا پیچیده بود. پدران سالخورده با شوق، پاکت‌های چاکلت را از جیب‌هایشان بیرون می‌آوردند؛ آن‌ها از قبل آماده بودند و منتظر همین لحظه مانده بودند. سرانجام، سرک تکمیل شد… و با آن، سرنوشت مردم محروم نیز تغییر کرد. روز چهارشنبه، ۱۹ حمل سال ۱۴۰۵، دقیقاً ساعت ۵:۲۵ عصر، این سرک رسماً وصل شد. موتر کرولای ما، بعد از اسکواتور، اولین موتری بود که از همین مسیر به پل پنگلیز رسید. اما جالب‌ترین صحنه این بود: برخی شانه‌های حاجی صاحب رسولی را می‌بوسیدند، بعضی‌ها دور اسکواتور داود حلقه زده بودند. نبود لبخندهای حاجی اخلاقی حس می‌شد. هرکس در این موج احساسات و هیجان غرق شده بود. همه تلاش می‌کردند آخرین سنگ‌ها را کنار بزنند تا موتر ما بتواند به پل برسد… و بالاخره رسید. نکته جالب این بود که هوا به‌شدت سرد شده بود؛ اما از بس فضای اطراف با حضور گرم مردم لبریز از شور و هیجان بود، هیچ‌کس احساس سرما نمی‌کرد. عصمت‌الله نثار رسانه صدای بهسود