Legenda o Bezimiennym | Szamański Trans | Słowiańska Przestrzeń

Każda ziemia ma swoje zapomniane opowieści. Nie tylko o bogach i potworach, ale o ludziach, których serca płonęły zbyt jasno i zgasły w samotności. Wiersz Adama Asnyka "Bezimiennemu" to właśnie taka prastara ballada o Bezimiennym bohaterze, którego zgubiła jego własna, nadludzka wrażliwość. Był jak harfa, na której grał każdy wiatr tego świata. Wierzył w ideały, a spotkał zdradę. Wierzył w braci, a znalazł gorycz. W naszej pieśni jego historia staje się legendą. Jego serce to nie organ, a święty ogień, który strawił go od środka. Jego miłość to nie uczucie, a ślepa wiara w świat, który nie był go godzien. Zdrada, której doznał, to klątwa, a jego samotna śmierć na wygnaniu to cichy powrót do ziemi, która teraz nosi ciężar jego niespełnionego losu. #paganfolk #darkfolk #poezjapolska #shamanicmusic 🔥 Subskrybuj @SłowiańskaPrzestrzeń --------------------------------------------------------------------------- Jeśli chcesz, żebyśmy jeszcze częściej dręczyli Twoje słuchawki i głośniki, możesz symbolicznie wesprzeć działalność kanału: https://patronite.pl/poezja-na-nowo https://suppi.pl/bajerosfera ---------------------------------------------------------------------------- Gdy jeszcze gościł na ziemi Złe mu w gościnie tej było - Miał serca, serca za wiele, I to go właśnie zgubiło. Był jak ta harfa eolska, Co drży za każdym powiewem, Miotany na wszystkie strony Miłością, bólem i gniewem. Greckiego piękna kochanek, Czciciel potęgi i czynu, Marzył o duchach niezłomnych I szukał ludzi wśród gminu. I bratnie podawał dłonie, I wierzył, że pójdą razem Zbratani wielkością celu, Spojeni krwią i żelazem. Anioła widział w kobiecie - Lecz ta mu serce rozdarła, A bracia? - ci go zawiedli, Więc miłość ziemska umarła. Kraj swój miłował rodzinny Tęsknym uczuciem sieroty I wierzył w zwycięstwo ducha, W tryumf wolności i cnoty; Wierzył, że naród szlachetny Nie ginie i nie umiera, Że znajdzie w każdym swym synu Mściciela i bohatera. Więc kiedy ujrzał nareszcie Rozwiane najświętsze mary, Strasznego rozbicia świadek Ostatniej pozbył się wiary; A chociaż uszedł przed wrogiem, Nie uszedł potwarzy ciosu I nie miał z kim się podzielić Goryczą swojego losu. I błądził wśród obcych ludów Nieznany, samotny człowiek; I umarł z dala od swoich - I nikt mu nie zamknął powiek - I nikt już o nim nie wspomni - I jest już garścią popiołów - A twarda ziemia wygnania Na sercu cięży jak ołów.