ΜΑΚΡΥΝΙΤΣΑ (ΣΤΗΣ ΝΙΑΟΥΣΤΑΣ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ-Ο ΧΑΛΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΑΟΥΣΑΣ)

Στης Νιάουστας το κάστρο η Μακρυνίτσα η Ο χαλασμός της Νάουσας Μακρυνίτσα λέγεται αυτός ο γυναικείος χορός που χορεύεται στη Νάουσα, κατά την επέτειο του χαλασμού της Νάουσας κάθε χρόνο την Κυριακή του Θωμά και συνοδεύεται από το τραγούδι "στης Νάουσας το κάστρο". Είναι πένθιμος χορός, αφού είναι συνδεδεμένος με τον χαλασμό της Νάουσας το 1822 και την ηρωϊκή θυσία των γυναικών που έπεσαν στα νερά της Αράπιτσας για να γλιτώσουν από την αιχμαλωσία και τις θηριωδίες των Τούρκων κατακτητών. Τρία πουλάκια αϊμάν αϊμάν καθόντανε Στης Νιάουστας το κάστρο Μακρυνίτσα μου καημό πο 'χει η καρδίτσα μου Ένα μιλώ αμάν κι άλλο μιλώ αμάν Βράδιασε και που θα μείνω Το 'να κοιτάει κι αϊμάν αϊμάν τα Βοδενά Τ άλλο τη Σαλονίκη Μακρυνίτσα μου καημό πο 'χει η καρδίτσα μου Ένα μιλώ αμάν κι άλλο μιλώ αμάν Βράδιασε και που θα μείνω Το τρίτο το κι αϊμάν αϊμάν μικρότερο Μοιρολογάει και κλαίει Μακρυνίτσα μου καημό πο 'χει η καρδίτσα μου Ένα μιλώ αμάν κι άλλο μιλώ αμάν Βράδιασε και που θα μείνω Μας χάλασαν κι αϊμάν αϊμάν τη Νιάουστα Την πόλη ξακουσμένη Μακρυνίτσα μου Καημό πο 'χει η καρδίτσα μου Ένα μιλώ αμάν κι άλλο μιλώ αμάν Βράδιασε και που θα μείνω Μας χάλασαν κι αϊμάν αμάν την Νιάουστα που ήταν κεφαλοχώρι μα τον ουρανό, κορμί που τυραννώ Ένα μιλώ αμάν κι άλλο μιλώ αμάν Βράδιασε και που θα μείνω. Πηράν μανί- κι αϊμάν αμάν -τσις με πιδιά Κι πιθηρές μι νίφες μα τη θάλασσα, κορμί που αγκάλιασα Ένα μιλώ αμάν κι άλλο μιλώ αμάν Βράδιασε και που θα μείνω. Πήραν τη ζαφειρόνυφη, τριών μερών νυφούλα, Μακρυνίτσα μου, καημό πο' χει η καρδίτσα μου Ένα μιλώ αμάν κι άλλο μιλώ αμάν Βράδιασε και που θα μείνω.