พระราชบัญญัติการรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์ พ.ศ. ๒๕๖๒

ซึ่งมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ ๒๘ พฤษภาคม ๒๕๖๒ เป็นต้นไป จัดทำขึ้นเพื่อวางกรอบกฎหมายและกลไกในการป้องกัน รับมือ และลดความเสี่ยงจากภัยคุกคามทางไซเบอร์ที่อาจส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของรัฐ ความสงบเรียบร้อย และประโยชน์สาธารณะ โดยมีสาระสำคัญมุ่งเน้นที่การปกป้องโครงสร้างพื้นฐานสำคัญทางสารสนเทศ (Critical Information Infrastructure: CII) ของประเทศ กฎหมายฉบับนี้ได้จัดตั้งโครงสร้างองค์กรกำกับดูแล 3 ระดับ ได้แก่ คณะกรรมการการรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์แห่งชาติ (กมช.) ซึ่งมีนายกรัฐมนตรีเป็นประธาน ทำหน้าที่กำหนดนโยบายและแผนระดับชาติ, คณะกรรมการกำกับดูแลด้านความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์ (กกม.) ซึ่งมีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมเป็นประธาน รับผิดชอบการกำกับดูแลการปฏิบัติการและการรับมือภัยคุกคามในระดับร้ายแรง, และ คณะกรรมการบริหารสำนักงานฯ (กบส.) เพื่อดูแลการบริหารงานของ สำนักงานคณะกรรมการการรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์แห่งชาติ (สกมช.) ซึ่งเป็นหน่วยงานปฏิบัติการหลัก มีฐานะเป็นนิติบุคคล กลไกการรับมือภัยคุกคามทางไซเบอร์ถูกแบ่งออกเป็น 3 ระดับความรุนแรง คือ ระดับไม่ร้ายแรง, ระดับร้ายแรง, และ ระดับวิกฤติ โดยมีการยกระดับอำนาจและหน่วยงานที่รับผิดชอบตามความรุนแรงของสถานการณ์ ในระดับร้ายแรง กกม. จะมีอำนาจสั่งการที่จำเป็น ซึ่งการใช้อำนาจที่อาจกระทบสิทธิส่วนบุคคล เช่น การเข้าถึงข้อมูล หรือการยึดระบบคอมพิวเตอร์ จะต้องได้รับคำสั่งศาลก่อนเสมอ หากสถานการณ์ทวีความรุนแรงถึงระดับวิกฤติ อำนาจหน้าที่ในการรับมือจะถูกส่งต่อไปยัง สภาความมั่นคงแห่งชาติ (สมช.) นอกจากนี้ พระราชบัญญัติยังได้กำหนดหน้าที่ความรับผิดชอบของหน่วยงานของรัฐและหน่วยงานโครงสร้างพื้นฐานสำคัญทางสารสนเทศไว้อย่างชัดเจน พร้อมทั้งบทลงโทษสำหรับผู้ที่ไม่ปฏิบัติตาม เพื่อให้การรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์ของประเทศเป็นไปอย่างมีเอกภาพและประสิทธิภาพ --------------------------------------------------------------------------------