Χτίζω πανοπλία (ft. ChristinaKa)

Στίχοι παραγωγή Άρης φραντζεσκάκης (Intro) Ναι... Κάποιες πληγές δε φαίνονται στο δέρμαλα. Μα χαράζουν την ψυχή. (Verse 1) Σου 'δωσα ψυχή, δε μέτρησα ποτέ το κόστος, μα εσύ μ' άφησες να ψάχνω μόνος το φως. Έστρωσα τραπέζι, έβαλα καρδιά στο πιάτο, κι εσύ μου γύρισες την πλάτη, έλα κάτσε... Μου 'πες πώς "νομίζω πως σ' αγαπώ", σαν να 'ταν ψέμα, μα εγώ έκαιγα για δυο κι εσύ κρατούσες τέρμα. Κάθε λέξη σου μαχαίρι, κάθε βλέμμα παγετώνας, κι εγώ έψαχνα ακόμα αν υπάρχει δρόμος... ή τελειώνας. Τα κλειδιά στα χέρια, ούτε ένα "γεια", ούτε βλέμμα, μια σιωπή που κάνει την καρδιά μου σίδερο και αίμα. Με μπλόκαρες παντού, σαν να 'σβησες μια ζωή, μα δε σβήνει ό,τι έζησα μ' ένα κουμπί. (Ρεφρέν) Χτίζω πανοπλία, μα η καρδιά ακόμα χτυπά, έμαθε να πέφτει, μα ποτέ δεν προσκυνά. Αν η αγάπη ήταν λάθος, θα το έκανα ξανά, γιατί εγώ δεν άλλαξα... άλλαξε η ματιά. Δε ζητάω ανταλλάγματα, ούτε χρυσά κλειδιά, μόνο μια ψυχή να λέει "είμαι εδώ" στ' αληθινά. Αν ο κόσμος αγοράζει, εγώ δε μπαίνω στη σειρά, γιατί η αγάπη δεν πουλιέται... κι ούτε αγοράζετε. (Verse 2) Άκουσα πως ο επόμενος θάθελες να'χει αυτοκίνητο, μα ο χαρακτήρας δε χωράει μέσα σ' ένα τιμόνι. Αν οι ρόδες είναι μέτρο για να πεις "σ' αγαπώ", τότε ευτυχώς δεν ήμουν αυτό που ψάχνεις... κι ας πονώ. Δεν μετριέται η αξία με λεφτά και μηχανές, μετριέται στις στιγμές που δε λυγίζουν οι ψυχές. Εγώ έδινα τα πάντα χωρίς δεύτερη σκέψη, κι εσύ έβρισκες μονάχα άλλη μία λέξη να με στρέψει. Τώρα μόνος, μα όχι λίγος, αυτό το έμαθα καλά, η μοναξιά χτίζει άντρες όταν καίνε τα παλιά. Δε θα τρέξω πίσω απ' όποια δε θέλει να με δει, γιατί η αξιοπρέπεια δεν πεθαίνει σε φυγή. (Bridge) Θέλω χρόνο... να κολλήσω ό,τι έσπασε βαθιά, να θυμηθώ πως έχω αξία και χωρίς αγκαλιά. Δε θα γίνω πέτρα, ούτε άδειος, ούτε σκληρός, θα γίνω άνθρωπος πιο δυνατός. (Τελικό Ρεφρέν) Χτίζω πανοπλία, μα δεν κλείνω την καρδιά, όποια έρθει αληθινά, θα βρει ανοιχτή αγκαλιά. Κι αν το σήμερα πονάει, θα περάσει σαν βροχή, γιατί κανένας χωρισμός δε σβήνει μια ψυχή. Αν με έχασες, δεν είναι πόλεμος να νικηθεί, είναι δρόμος που χωρίσαμε πριν καν ολοκληρωθεί. Κι όταν κάποτε γελάσω, θα θυμάμαι τη στιγμή, πως απ' τα πιο βαθιά σκοτάδια... γεννιέται η αυγή. στίχοι Άρης φραντζεσκάκης