Balladka o wołaczu - Jakub Zuckerman

Słowa i muzyka: Jakub Zuckerman Zespół: Jakub Zuckerman - wokal, gitara Jasiek Kusek - piano Damian Skóra - gitara "Balladka o wołaczu" Mej opowiastki, drogi słuchaczu, posłuchaj sam gdzie o efekcie odmiany słówek świadectwo dam jadąc koleją, na znanej trasie Warszawa-Kutno od ciągłych wstrząsów mnie się zrobiło szalenie smutno Wodzę gdzieś wzrokiem, ale za oknem nie bawi nic ziem mazowieckich piękno epickie, na wodę pic wtem z naprzeciwka, liczkiem swym błyska cudna blondyna i tu historia wspomnienia godna się rozpoczyna: Spódnica krótka, co łatwe w skutkach do przewidzenia, oczy sarenki, co w rzeczce pławi się od niechcenia kibić powabna, góra też zgrabna i to w tym sensie, że cieszę japę, gdy mnie w PKP tak strasznie trzęsie. Więc dłoń wyciągam, w stronę niewiasty i się przedstawiam, imię wymyślam, mniejsza o ścisłość, niech będzie Adam, na co blondyna, rajski jej głos mi, wciąż w głowie śpiewa, nie przerywając sobie uśmiechu mówi, że Ewa. Ewo, tak pytam, jakie podróży Twej są powody co ze stolicy wiedzie Cię dzisiaj w prowincji chłody Słyszę odpowiedź, co moim wnętrzem dogłębnie wstrząsa Ja do rodziny tam jadę Adam, nie chcę roztrząsać. Tutaj opadły mi wszystkie członki, najniżej ręce więc za zbyt długi wstęp Was przepraszam, w mojej piosence A Ciebie Ewo, o wołacz wołam, o moja miła. By na Facebooku, dozgonna miłość nas połączyła. Byśmy się mogli złączyć w uścisku wściekle zmysłowym i na Snapchacie nocami toczyć fotorozmowy Przez Ciebie Ewo, tylko wołaczem chcę być wołany, by na Facebooku nie był nasz status skomplikowany Piosenkę pochodzi z koncertu nagrane z okazji II urodzin Instytutu Literatury.