Neye uzattıysak elimiz bir arşın bizden ırak... [Savaş Bitti]

... Savaş çıktı Kız koynumdan çıkmadı Beni mahmur bırakmaktan bir gün olsun bıkmadı Devler gibi yazı yaban demeyip silahlanmış adamlar Korkuya Yağmaya Kana söz getirtmedi Alacaklarımızın sorgucuyduk borçlarımızın çilingiri Bizi Korku bizi Yağma bizi Kan yargıladı Terler döküldükçe solgunlaştı yerküre Çehre solgun anneler endişeli küfürbazdı babalar Yasalar kapattı çimenli bayırların yüzeyinde artanı Nem kokuşlu çocukları kızlı erkekli Çoşturdukça arıtan bayırlarda Batözler vinçler paletler sefalete gerekçe hazırladı Meyve ağaçlarını bir hiza gözeterek diktiler Dıraht-ı meyvedar lâfzına rağbet edenler Karşılarında ayıp el işaretleri yapılmasına şaşırdı Öyle işaretleri onlar dışa vurmaz Düşüncelerinde yalıncak canlandırırdı Ne ki sisler bürüdüler tarlayı Göreyim seni herkesten önce sen başla Diye her birimize tembih ettikleri Her birimizden bir besmele ümit eden Hepimizin tenine tav olup da Besmeleyi unuttuğumuz tarlayı Sislendi kurusun diye üstüne mendil Serdiğimiz böğürtlen Neymiş biri yek diğerlerinin boynuna o kol atmalar Nice şeymiş o eski sarılmalar yatmalar Sevmekten kaldıysa bize değdikçe değillendiren Yattıkça sürçen bir şey kaldı fasılalarla Neye uzattıysak elimiz bir arşın bizden ırak Kayıyor gözyaşlarının göğerttiği ne varsa gövdemizden Saklı kim biz sırlı kim biz kimdir sığıntı biziz... İsmet ÖZEL - Savaş Bitti