Iran zastawił pułapkę z rozbitkami — USS Gonzalez wybrał ratunek i walkę jednocześnie

78. dnia wojny Iran przeprowadził precyzyjnie zaplanowaną operację dwuetapową: dronem wodnym zatopił maltański masowiec MV Adriatic Star w zaledwie 14 minut o 23:44, a następnie o świcie skierował 19 szybkich okrętów szturmowych i dwa myśliwce F-14 dokładnie na pozycję 11 rozbitków — pozycję, którą sama latarnia awaryjna EPIRB zatopionego statku przekazała na wszystkie częstotliwości morskie świata, łącznie z Iranem. Komandor Elena Park na USS Gonzalez stanęła przed matematycznie niemożliwym wyborem: akcja ratunkowa wymaga 18 minut całkowitego unieruchomienia okrętu, tymczasem irańskie kutry szturmowe dotrą za 13 minut, zamieniając stacjonarny niszczyciel w idealne target dla rakiet AIM-54 Phoenix. Nie czekając na decyzję CENTCOM, Park wydała jednocześnie rozkaz wodowania obu łodzi ratunkowych i wezwała sekcję F-35C CAP z jednym tylko żądaniem: kupić 18 minut — piloci zniszczyli 16 kutrów w ciągu 69 sekund, a stojący w miejscu USS Gonzalez zestrzelił wszystkie cztery rakiety Phoenix za pomocą SM-6 z rozwiązaniem ogniowym budowanym przez 11 minut i 35 sekund od chwili pierwszego wykrycia zagrożenia. Dwa ostatnie kutry zostały zniszczone przez system Phalanx CIWS, a ostatni rozbitek wciągnięto na pokład jedynie 4 minuty i 14 sekund po wyeliminowaniu końcowego zagrożenia. Wszyscy 11 marynarzy MV Adriatic Star — w tym dwoje nieprzytomnych wyciągniętych po 8 godzinach i 47 minutach w wodzie — przeżyło i trafiło do izby chorych USS Gonzalez, udowadniając, że „niemożliwy wybór" nie musi oznaczać wyboru między życiem a ocaleniem okrętu. Ta bitwa wpisała się do historii jako pierwszy udokumentowany przypadek, w którym Iran celowo użył ofiar cywilnej katastrofy morskiej jako taktycznego narzędzia do sparaliżowania decyzji dowódcy US Navy. Niniejszy materiał ma charakter wyłącznie informacyjny i opiera się na publicznie dostępnych źródłach. Nie reprezentuje oficjalnego stanowiska żadnego rządu, sił zbrojnych ani instytucji.