Dwór obronny Rafała Leszczyńskiego

Budowę wielkiego obronnego dworu za murami miejskimi i ogrodami szpitala Świętego Ducha rozpoczęto w 1619 roku dzięki środkom wojewody bełskiego Rafała Leszczyńskiego z przeznaczeniem na zbór kalwiński. By odpowiedzieć dlaczego nie dokończono budowy zboru kalwińskiego musimy się cofnąć do lat 20 XVII wieku kiedy to w Lublinie panował czas wielkich dysput pomiędzy różnymi wyznaniami. Do największych starć dochodziło najczęściej podczas sesji trybunalskich gdy do miasta ściągała magnateria i szlachta. Narastająca atmosfera nienawiści do mniejszości wyznaniowych doprowadziła licznych drobnych lub większych starć. Sprawcami największych zamieszek byli studenci kolegium jezuickiego, pospólstwo i plebs szczególnie z pobliskiego żydowskiego podzamcza. W roku 1627 podczas jednych z zamieszek, hajducy Rafała Leszczyńskiego, którzy pilnowali budowy zabili studenta kolegium jezuickiego. Lubelski Trybunał zakazał odprawiania przez innowierców publicznych modłów. W tym samym roku gdy dwór był wciąż budowany, doszło do jego zniszczenia ( prawdopodobnie podpalenia być może była to zemsta za zabicie jezuickiego studenta ) Nasilające się represje wobec kalwinów były tak silne że lubelski trybunał zakazał odbudowy gmachu i surowo zabronił publicznego odprawiania nabożeństw przez kalwinów. Wstawienie się magnaterii i wojewody bełskiego Rafała Leszczyńskiego, wpłynęła nieznacznie na złagodzenie wyroku trybunału. Niestety zniszczenia były tak wielkie, że ostatecznie kalwini wynieśli się z Lublina a dworu nie ukończono. Kilka lat później bo w 1633 doszło do ulicznych walk gdy jezuiccy studenci zaatakowali wracających z pogrzebu kalwinistów następnie sprofanowali cmentarz zniszczyli także kilka mieszkań lubelskich kalwinów, doszło nawet do ulicznej strzelaniny i walki wręcz wskutek czego trzy osoby poniosło śmierć a kilkanaście zostało poważnie rannych. Echo rozruchów w Lublinie odbiło się po całej Rzeczypospolitej, interweniował nawet król, który powołał specjalną komisję do rozstrzygnięcia konfliktu. W 1630 Rafał Leszczyński opuszcza Lublin a niedokończony dwór kupuje kanclerzyna wielka litewska , starosta człuchowski Anna Katarzyna z Sanguszków Radziwiłłowa i oddaje go zakonowi karmelitanek. Przyjętą formę architektoniczną zabudowań klasztornych, regulowały ówczesne przepisy konstytucji. Ponieważ Jakub Balin nie dokończył budowy gmachu z powodu wspominanych wcześniej zamieszek, karmelitanki były zmuszone podpisać umowę z kolejnym architektem. Za datę ukończenia klasztoru uznaje się rok 1635 otrzymał on formę dworu obronnego wzniesionego na podstawie prostokąta z basztami w każdym rogu i solidnym oszkarpowaniem, cały kompleks zabudowań klasztornych został otoczony ceglanym murem. Godnym wspomnienia jest fakt dwukrotnej wizyty królowej Marii Kazimiery de La Grange d' Arquen znanej jako Marysieńka Sobieska pierwszy raz w 1674 roku gdy brała udział w ślubach zakonnych dwóch karmelitanek i cztery lata później gdy odwiedziła Lublin razem ze swoim mężem królem Janem III Sobieskim wówczas królewska para spędziła w klasztorze Wielki Tydzień. Nękany pożarami klasztor 20 lat później zostaje opuszczony przez zakonnice. Przez dziesięciolecia gmach przechodził z rąk po odbudowaniu wracaj w posiadanie karmelitanek a w 1807 przekazany zostaje zakonowi karmelitów bosych, W 1863 po powstaniu styczniowym gmach zostaje odebrany zakonnikom i zaadaptowany na więzienie ( być może dla powstańców ) jeszcze w 1918 część budynków będzie pełniło funkcje więzienia śledczego. W czasach nam współczesnych dawny dwór obronny przeszedł gruntowny remont i nadbudowę o jedną kondygnację. Zacznij wspierać ten kanał, a dostaniesz te bonusy:    / @pawelzlublina