Andrzej Borzym junior / Grzegorz Białkowski – „Całopalenie" – Collegium Musicum UW

Muzyka: Andrzej Borzym junior (*1979) Słowa: Grzegorz Białkowski (1932-1989) „Całopalenie” na chór mieszany a cappella (2022) Chór Kameralny Collegium Musicum UW Andrzej Borzym junior – dyrygent Realizacja nagrania: TAKTOGRAM Maciej Mulawa – realizacja nagrania i postprodukcja dźwięku Qinke Chang – zdjęcia Piotr Łabanow – zdjęcia i montaż video Prawykonanie utworu zarejestrowane 2.12.2022 r. podczas koncertu „Grzegorz Białkowski FIZYK / REKTOR / POETA” w Auditorium Maximum Uniwersytetu Warszawskiego. Organizator: Fundacja Uniwersytetu Warszawskiego Współpraca: Collegium Musicum UW, Wydział Fizyki UW, Wydział Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych UW Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury w ramach programu „Zamówienia kompozytorskie”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca http://www.cm.uw.edu.pl   / collegiumusicumuw   * * CAŁOPALENIE jak drzwi pieca otwieram płonące powieki samotny pokornie siedząc w cieniu ognia płomień jak czołg wpełza na mnie leniwie otwiera we mnie bajora wrzącej krwi o ludzie! spójrzcie ja też kocham! ja myślę ja chcę ja tęsknię o spójrzcie jak we mnie płoną pola zaorane zalane wodą ryżowiska płoną żyta kukurydze kaktusy jabłonie płonie we mnie bruk ulic wolnych od dymu od łomotu butów płonie gwar pomieszanych języków uśmiech kołysek i spokój cmentarzy płoną uderzenia młota i migot igły karty poematów obracają się w popiół rozmywają tęcze malowideł plącze taniec marmurowych orszaków pękają wulkaniczne tablice na których widniało dziesięć rzędów liter ze zmąconego nieba żar odkrusza gwiazdy niby spalone liście a zapisane w nich prawo płonie jak śmieć wydane łapczywym pyskom płomieni o ludzie ja pragnę w huczącej myśli widzę gmach cały z płomienia poznaję każde z opuszczonych mieszkań każdy równo ułożony kamień który się rozpala jak odlatujący meteor u progu staje świat w całunach dymu poznaję to on to on krzyk jego rozsadza uszy blask jego przekracza wzrok głód jego kąsa wszystkie skały wietrze rozwiej mnie płonący liść o prawie ludzkim kształcie mój popiół na wasze głowy Wiersz z tomu „Całopalenie. Wiersze z lat 1970-1981” (Czytelnik, Warszawa 1986)