Αστική Αποξένωση

A song about being present but invisible. About cities full of people and empty of connection. About silence inside the noise. Ένα τραγούδι για τη μοναξιά μέσα στο πλήθος. Για την πόλη που δεν κοιτάζει πίσω. Για το αίσθημα του να είσαι παρών, αλλά αόρατος. Άδειοι δρόμοι Χωρίς κατεύθυνση Γκρίζα κτίρια Σαν πρόσωπα χωρίς μάτια Περπατάω ανάμεσα σε σώματα Κανείς δεν με αγγίζει Φωνές περνούν από πάνω μου Σαν θόρυβος μηχανής Είμαι εδώ Και δεν με βλέπουν Είμαι εδώ Και δεν υπάρχω Φώτα που αναβοσβήνουν Σαν σήματα κινδύνου Η πόλη αναπνέει σίδερο Κι εγώ αναπνέω σιωπή Όλοι κινούνται Κανείς δεν φτάνει Όλοι μιλάνε Κανείς δεν ακούει Είμαι εδώ Και δεν με βλέπουν Είμαι εδώ Και δεν υπάρχω Πλήθος χωρίς πρόσωπα Ζωές χωρίς βάρος Η πόλη θυμάται Μα δεν συγχωρεί Είμαι εδώ Και δεν με βλέπουν Είμαι εδώ Και δεν υπάρχω Άδειοι δρόμοι Γκρίζα κτίρια Κι εγώ ανάμεσά τους