Yüreğime

Yüreğim, ne oldu sana böyle? Kim vurdu sana, söyle? Vurgun olmuş gecelerin üstüme üstüme damlar Korku doludur kimliğin, kahır kahır adımlar Harman olmuş hatıralar, kat kat bohçalanmışım Yalnış bahar yârim! Toprağımda yağmalanmışım Kavganı bürünmüşüm, gölgen ile yürüyorum Zamanın saçlarında kıyameti görüyorum Gülüşlerimin ardından yürüyor karanlıklar Gönlümün ortasından yükseliyor kayalıklar Zindan kokusudur gelen, düşlerim boğuluyor Yolumun az ötesine intihar koyuluyor Ruhumda ki fırtına uzatıyor gecelerim Elimde tek sermayem, şafak kokan hecelerim Ayak bastığım yerler ağlatır sözlerimi Kirletilmiş sevdalar kanatır gözlerimi Türküler ses vermiyor, dağlarım ki sahipsizdir Acısını duyduğum sevdamızdan kalan izdir Meçhule sürüklenen kaptansız bir gemideyim Bozgunlardır yaşadığım, korku denizindeyim Karabasan gördüğüm rüyalarım bana düşman Çıkmazlara savruldum ben, kirlendi şimdi zaman Geç kalmış baharımı seherlerimde beklerim Ufuklarım yanıyorken huzursuz emeklerim Omuzumda taşıdığım, hissettiğim emanet Ağlama ey yüreğim! Şafak sökecektir elbet. Mehmet Yaşar