شعری ازشاعر کرد ایوانی دکتر بهروز یاسمی

یاسمی شاعر کُرد ایوانغربی است. وی هم فارسی و شعر کردی می سراید. در «کُردی سروده»هایش نمودی آشکار و حسی دارد. قطعا بسیاری از خوانندگان نمی دانند که این شاعر نام آشنای معاصر در حوزه ی ادبیات کُردی نیز با خلق آثاری درخور ، توانمندی خود را نشان داده است. یکی از شعرهای کُردی بهروز یاسمی یک مثنوی بلند است که در همایش «مانگ و مانشت » آن را ارائه کرد. طوری که بسیاری از مشتاقان وتشنگاه شعر کُردی را به ابراز احساساتی عمیق وادار نمود. این مثنویِ سی و شش بیتی در وزن مثنوی های هجایی سروده شده و همان طور که از ظاهر و سبک کار پیداست ، شاعر در این مثنوی، ناخوداگاه مخاطب خود را در مسیری قرار داده که بی هیچ تعارفی به دنیای شعرش ورود کند و بی تکلف بر خوان خیال زلالش بنشیند اثری که با سبک و سیاق زبانی و نحوی مثنوی های فارسی اش همخونی تام دارد. شعری که نمونه ای ناب برای برانگیختن حس نوستالوژیک کُردان جغرافیای زادگاه شاعر است. شعری که بهروز یاسمی را پس از سالها به میان مردم دیارش باز گردانده و در بازگشتی متفاوت ، همسایه ی قلوب مشتاقان فرهنگ ناب کردی شده است. شاعر در این شعر با زلالی تام به درد دل با «شاکه» شاعر نام آشنای کردان کلهر می پردازد و با الهام از برخی مصاریع دیوان شاکه و خانمنصور، خود را بین گذشته و حال مردمان قومش در رفت آمدی گاه تلخ می بیند.