Yusuf’u Kaybettim Ken’an İlinde

İnsan bazen olması gereken yerde olamadığını düşünür. Bir hüsn-ü hat dersi alacak hoca bulamadığım, hoca bulsam aradaki mesafelerin engel olduğu o dönemler en çok hissettiğim zamanlardan biri idi. Artık bu sevdayı kadife kumaşlara sarıp kaldırmak gerektiğine inandığım vakitlerden birinde telefonuma bir mesaj geldi. Hem de arkadaşımın bir projesi için açtığım ve işe yaramayınca aman bir ay kullanmayayım da kapansın kendi kendine dediğim uygulamadan... “Mübtelâ bu sene işlerim kolay. Tekrar ders vereceğim arkadaşlarına haber ver.” O günden geçtiğimiz haftaya kadar her günüm bir telaş, bir sevinç ile geçiyordu. Canım mı darlandı alıyordum kamışı elime... Üç haftalık meşklerime tek tek dakikalarca bakıyordum. Sorsanız belki hangi hafta hangi harfi yanlış yazdığımı, hocanın hangi kamışla çıkartma yaptığını söyleyebilirdim. Binbir meşakkatle kurduğum çalışma sehpası... Fakat yarınki ödevini yapmak istemeyen bir mübtelâ karşısında. Yazamıyor olmak değil. Yazmak istememek. Sanki bir şeyini kaybetmiş. Evet herkes yaşarken kaybediyor bir şeylerini biliyorum. Belki de yaşlandıkça küçülmesi insanın bundandır. Parçalarımızı bıraktıkça azalıyoruzdur da tıp bunu anlayamamıştır. Hem şair dememiş mi “Nereden bilmiş beni röntgeni icât eden” deyû. Sanki benim kaybım kalbimin içinden gibi. Yaşamak hevesi gibi... Hani kayıpları bulmak için on dört Yâ Câmî okuyoruz ya... Okusam?