سپهر سیاست را چه‌گونه باید سامانید؟ گفت‌وگو ی اکبر کرمی و رامین پرهام

سپهر سیاست را چه‌گونه باید سامانید؟ در گفت‌وگو با رامین پرهام نویسنده و سیاست‌مدار مشروطه‌خواه پرسیده‌ام: سپهر سیاست را چه‌گونه باید سامانید؟ و چه‌کسانی می‌توانند این راه نا‌هم‌وار را هم‌وار کنند؟ آیا هم‌بودمان شهری (جامعه ی مدنی) در زمین سوخته ی ایران برخواهد خاست و امکانی برای یک جمهوری ایرانی خواهد رست؟ یا در این برهوتی که نوسازی خرکی و سرکوب درازدامن پس‌انداخته است، برآمدن و بالاییدن هم‌بودمان شهری و سامانش قدرت و داوری هم‌چنان دور از دست می‌نماید؟ و هنوز هزینه‌ها ی بسیاری باید پرداخت؟ دام‌ها ی اجتماعی و هم‌بودیک چرا در ایران ام‌روز به درستی دریافت نمی‌شود؟ و راهی برای گذار از آن‌ها گشوده نمی‌شود؟ کسانی که پیش از برپایی یک مردم‌سالاری و پیش از نوشتن یک قراداد هم‌بودیگ (اجتماعی) از سرکوب و روامندی و دادنهادی (legitimacy)آن گفت‌وگو می‌کنند، چه می‌گویند؟ سر چه دارند؟ و گرفتار کدام دل‌شوره و هراس هستند که نام‌ها ی گوناگون از جمله «ملی‌گرا»، «دانش‌مند» و ا«ایران‌دوست» برخودگذاشته اند؟ چه‌گونه این نام‌ها ی بزرگ در هم‌وندی آشکار با اراده‌گرایی که آسیب بومی راست‌ها است با نادیده و نابودکردن نام‌ها ی کوچک، جهنم می‌آفریند؟ این نام‌ها ی بزرگ در نبودن و نادیده‌ماندن نام‌ها ی کوچک به چه‌کاری می‌آید؟ و کدام دردی را درمان خواهد کرد؟ این نیست‌انگاری به کجا می‌رسد و از هست‌مان مردمان ایران چه خواهد گذاشت؟ مشروطه‌خواهی خواست حکومت قانون و ریختی از لیبرال‌دمکراسی است که در سنت سیاسی ی غرب از سو ی لایه‌ها ی زبرین اجتماعی به رژیم‌ها ی یکه‌سالار چپانده شده است؛ لیبرال‌دمکرات‌ها ی غربی در بستری از حکومت قانون و احترام به مالکیت و داشتار در روندی از جنگ‌وستیز و فرآیندها ی به‌بودگر و اصلاحی گام‌به‌گام ارزش‌ها ی نوینی همانند آزادی‌گرایی (لیبرالیسم) را در آستین رژیم‌ها ی سلطنتی گذاشت و با سلطنت هم‌سازی کردند. لیبرال‌دمکراسی فرآیند هم‌زیستی مسالمت‌آمیز پوسته‌ای از رژیم‌ها ی یکه‌سالار و درون‌مایه‌ای از مردم‌سالاری، آزادی و برابری شهروندی است. برآمد کار آن‌که در روندی آرام فربود رژیم یکه‌سالاری از درون خالی و پوچ ‌شد؛ یکه‌سالاری شیخ یا شاه نماد شد؛ قدرت توزیع و پخش شد؛ و سامانش سیاسی (حکومت) به مردم‌ و نماینده‌گان آن‌ها واگذار گردید. به زبان دیگر مشروطه‌خواهان در فرنگ، شاهی را که نمی‌توانستند بردارند، مشروط، محاط و تخته‌بند به قانونی کردند که برآمد و نماد خواست ملت بود؛ شوربختانه اما مشروطه‌خواهان ما در نبود و کم‌بود دریافتی درخور از سنت لیبرال‌دمکراسی و بنیادها ی فلسفی و فرهنگی ی آن، می‌خواهند شاهی را که نیست، بیاورند و امیدوار هستند که اگر بتوانند و شاه بخواهد و تن بدهد، او را مشروطه به قانون کنند! انگار ما ایرانی‌ها قرار نیست به بنیاد دش‌واری‌ها ی خود و برون‌شدها ی بنیادی ره‌بریم و یک‌بار برای همیشه سامانش قدرت و گردانش سیاست را در دستور کار خود و در دستان مردمان خود قرار دهیم. در این برنامه به برخی از دست‌اندازها ی فرآیندها ی مشروطه‌خواهی در ایران، دست‌اندازی‌ها ی پادشاهان پهلوی و نیز غلت‌اندازها بسیاری که در میان سلطنت‌طلب‌ها دیده می‌شود، پرداخته‌ایم. با هم‌رسانی و بازخوردها ی خود به این گفت‌وگو ادامه دهید و بخشی از جریانی باشید که راه می‌برد و نه راه برده می‌شود. از پسند (ساب‌سکرایب) این کانال که کانالی برای شنیدن صداها ی تازه است هم کوتاهی نکنید؛ همه ی را‌ه‌ها ی بزرگ با همین گام‌ها ی کوچک آغاز می‌شود. https://t.me/KaramiAk