دیوان حافظ با معنی و تفسیر کامل | غزل شماره 37 | بیا که قصرِ اَمَل سخت سست بنیادست

لینک کانال دوم ما    / footprintofficial   ------------- وبسایت و لینکدین اسپانسر https://www.futek.com/   / futek-advanced-sensor-technology-inc.   ------------- Social platforms - شبکه های اجتماعی Instagram :   / persian.poetry.official   telegram : https://telegram.me/persianpoetry101​ Facebook :   / persianpoetry101   Twitter :   / poetry_persian   - contributions - همیاری با ما idpay : https://idpay.ir/persianpoetry Paypal : https://www.paypal.me/PersianPoetry --------------------- سلام خدمت همراهان عزیز و همیشگی کانال رسیدیم به غزل سی و هفتم از دیوان حافظ این غزل بسیار مشهور از دیوان حافظ حاوی پند و اندرزهای گرانبهایی‌ست امیدوارم لذت ببرید لایک و کامنت و سابسکرایب فراموش نشه ------------- 0:00​ - Intro / شروع 0:23 - Information / اطلاعات 03:48 - Ghazal reading / خواندن غزل سی و هفتم دیوان حافظ 05:37 - Sponsor / اسپانسر 06:19 - couplet 1 / تفسیر بیا که قصرِ اَمَل سخت سست بنیادست 11:42 - couplet 2 / تفسیر غلامِ همتِ آنم که زیرِ چرخِ کبود 20:18 - couplet 3 / تفسیر چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب 21:29 - couplet 4 / تفسیر که ای بلندنظر شاهبازِ سِدره نشین 23:24 - couplet 5 / تفسیر تو را ز کنگرهٔ عرش می‌زنند صفیر 25:28 - couplet 6 / تفسیر نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر 26:21​ - couplet 7 / تفسیر غمِ جهان مخور و پندِ من مَبَر از یاد 27:26​ - couplet 8 / تفسیر رضا به داده بده، وز جبین گره بگشای 39:51​ - couplet 9 / تفسیر مجو درستیِ عهد از جهانِ سست نهاد 42:05​ - couplet 10 / تفسیر نشان عهد و وفا نیست در تبسمِ گل 43:33​ - couplet 11 / تفسیر حسد چه می‌بری ای سست نظم بر حافظ؟ 45:44 - Next Video / ویدیو بعدی ------------- غزل شمارهٔ 37 دیوان حافظ بیا که قصرِ اَمَل سخت سست بنیادست بیار باده که بنیادِ عمر بر بادست غلامِ همتِ آنم که زیرِ چرخِ کبود ز هر چه رنگِ تعلق پذیرد آزادست چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب سروشِ عالَمِ غیبم چه مژده‌ها دادست که ای بلندنظر شاهبازِ سِدره نشین نشیمن تو نه این کُنجِ محنت آبادست تو را ز کنگرهٔ عرش می‌زنند صفیر ندانمت که در این دامگه چه افتادست نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر که این حدیث، ز پیرِ طریقتم یادست غمِ جهان مخور و پندِ من مَبَر از یاد که این لطیفهٔ عشقم ز رهروی یادست رضا به داده بده، وز جبین گره بگشای که بر من و تو دَرِ اختیار نگشادست مجو درستیِ عهد از جهانِ سست نهاد که این عجوز، عروس هزاردامادست نشان عهد و وفا نیست در تبسمِ گل بنال بلبل بی دل که جای فریادست حسد چه می‌بری ای سست نظم بر حافظ؟ قبولِ خاطر و لطفِ سخن خدادادست ------------ #Hafez #Hafiz #Ghazal #persianpoetry --------------