Το Τελευταίο Άρωμα του Γιασεμιού -"The Last Scent of Jasmine"

«Το Τελευταίο Άρωμα του Γιασεμιού» είναι μια ποιητική αφήγηση εμπνευσμένη από την αληθινή ιστορία μιας νεαρής γυναίκας που ξεριζώθηκε από το χωριό της στην Αμμόχωστο, όταν ο πόλεμος ήρθε και σκόρπισε τις ζωές των ανθρώπων. Η Μαρία, μόλις δεκαεννιά χρονών, έφυγε ξυπόλητη με την αδελφή της, ενώ η μητέρα της της ψιθύρισε: «Μην ξεχάσεις να κλείσεις τα παντζούρια, να μη δουν οι Τούρκοι πόσο φτωχοί ήμασταν.» Αυτά τα λόγια έγιναν ο ήχος της μνήμης της. Στη Λεμεσό, όπου έζησε το υπόλοιπο της ζωής της, φύτεψε ξανά γιασεμί – κάθε χρόνο, το ίδιο άνθος, αλλά ποτέ το ίδιο άρωμα. Γιατί το δικό της γιασεμί έμεινε πίσω, πέρα από τον φράχτη, στον κήπο του σπιτιού που χάθηκε. Το τραγούδι είναι ένας ύμνος στην απώλεια και στη μνήμη. Μια προσευχή για τους ξεριζωμένους, που κουβαλούν στα δάκρυά τους τη γη, και στο άρωμα του γιασεμιού – το σπίτι που δεν ξαναβρήκαν ποτέ. "The Last Scent of Jasmine" is a poetic ballad inspired by the true story of a young woman uprooted from her home in Famagusta when war shattered the lives of thousands. Maria, only nineteen, fled barefoot with her sister, as her mother whispered: “Don’t forget to close the shutters, so the Turks won’t see how poor we were.” Those words became the echo of her soul. In Limassol, where she spent the rest of her life, she planted jasmine again—every year the same flower, but never the same scent. For her jasmine remained behind, beyond the fence, in the garden of her lost home. This song is a hymn to memory and loss, a prayer for the displaced, who carry their homeland in their tears, and in the scent of jasmine — the home they never found again. «Αυτό δεν είναι το δικό μου άρωμα· Το δικό μου έμεινε πίσω, εκεί όπου σταμάτησε ο χρόνος.» Την ίδια νύχτα, σ’ ένα χωριό πιο βόρεια, η Δήμητρα, κόρη αγροτών, γονάτισε στο χωράφι του πατέρα της. Πήρε μια χούφτα χώμα κι την έκλεισε σ’ ένα γυάλινο βάζο. Από τότε το βάζο μένει στο περβάζι της, δίπλα σ’ ένα κερί και μια φωτογραφία. Η Δήμητρα είναι τώρα ογδόντα χρονών, κι λέει στα εγγόνια της: «Αυτό είναι το χώμα όπου γονάτισε ο πατέρας μου και ευλόγησε τον ήλιο. Μια μέρα, εσείς θα σπείρετε πάλι εκεί.» Ρεφρέν: «Μην ξεχάσεις να κλείσεις τα παντζούρια, να μη δουν οι Τούρκοι πόσο φτωχοί ήμασταν…» Μα κανένα παντζούρι δεν μπορεί να κλείσει την καρδιά που μυρίζει γιασεμί και χώμα. Lyrics & Music: Nissim Krispil