Optymistyczna piosenka po sześćdziesiątce

Słowa Wojciech Majkowski Jeszcze bujamy się na boki jak marynarze na bulwarze, a jednak na łbie siwe loki i w lustrze co dzień jakby starzej. Jeszcze nam marzą się przygody w tawernach portów niezliczonych, lecz studzi wszystkie te podchody kpiąco-złośliwy uśmiech żony. Ref. Trzeba się zgodzić z trudną prawdą co kłuje nas codziennie w oczy, że młodość już minęła, dawno, a wyżej… tego, nie podskoczysz. Czasem zrywamy się do biegu chociaż zadyszka, łomot serca, a jednak brak nam tchu do śpiewu i tu nas kłuje, a tam skręca. Wzrokiem szukamy, gdzie by usiąść, by złapać tlenu, zwilżyć usta, i wytchnąć trochę, choć tak kuszą piękne i młode, w cienkich bluzkach… Ref. Trzeba się zgodzić z trudną prawdą co kłuje nas codziennie w oczy, że młodość już minęła, dawno, a wyżej… tego, nie podskoczysz. Gdy ciągle słyszysz: „Odpuść sobie!” przychodzą chwile, gdy masz dosyć głosu rozsądku, co w tej głowie wciąż podszeptuje: „Nie podskoczysz.” Wtedy weź sobie za maksymę, że nie ma żadnych ograniczeń. We własnej głowie znajdź przyczynę i owych pozbądź się „spierniczeń”. Ref. Po co się godzić z trudną prawdą co kłuje nas codziennie w oczy, że młodość już minęła, dawno? Miej w d..ie, to, że nie podskoczysz. Po sześćdziesiątce tak już bywa, że tu coś strzyka, a tam boli. Jednak do życia wciąż porywa sto gram z dodatkiem lub bez coli. Może na drugi dzień żałujesz i bardziej boli, mocniej strzyka, ale przynajmniej wiesz, co czujesz… To życie właśnie, nie replika. Ref. Po co się godzić z trudną prawdą co kłuje nas codziennie w oczy, że młodość już minęła, dawno? Miej w d..ie, to, że nie podskoczysz.