เพลงหลวงปู่บุญ สวนนิพพาน วัดปอแดง I หลวงปู่ฝากไว้ อย่าประมาท I หลวงปู่สมบุญ ปริปุณณสีโล I อริยสงฆ์

#เพลงธรรมะ #หลวงปู่บุญ #สวนนิพพาน #หลวงปู่บุญ_ปริปุณณสีโล #เพลงดัง เพลงนี้ แต่งเพื่อน้อมบูชาองค์คุณ องค์ธรรม องค์หลวงปู่บุญ สวนนิพพาน วัดปอดแดง สิ้นโลก เหลือธรรม หลวงปู่บุญ ปริปุณณสีโล สวนนิพพาน วัดปอแดง ต.ภูหลวง อ.ปักธงชัย จ.นครราชสีมา ละสังขาร 21 พฤษภาคม 2569 ท่านได้วางธาตุวางขันธ์ เจริญศีลเจริญธรรมลงตามเจตนารมณ์ที่ท่านตั้งไว้แต่เดิม แต่แรกนั้นท่านปรารภว่าจะประคองสังขารอยู่เพียงอายุ ๘๒ ปี แต่กระนั้นด้วยเมตตาธรรมและความห่วงใยต่อหมู่ศิษย์ญาติโยม ท่านจึงอดทนประคองธาตุขันธ์ โปรดสัตว์เกื้อกูลโลก ต่อมา จนถึงวัย ๙๑ ย่างเข้าสู่ปีที่ ๙๒ นับเป็นปฏิปทาของพระอริยสงฆ์ ผู้เปี่ยมล้นเมตตา ผู้ผ่านการฝึกฝนอบรมตนจนคุณงามความดีปรากฏขึ้นทั้งทางกาย วาจา และใจอย่างเด่นชัดทั้งภาคทิพย์ ภาคหยาบ ตลอดระยะเวลาแห่งการบำเพ็ญสมณะธรรม หลวงปู่บุญท่านมักธุดงค์ภาวนาอยู่ตามแนวเทือกเขา เมืองโคราช โดยเฉพาะแถบเขาตะกุดรัง เขาพญาปลาบ เขตปากช่อง วังน้ำเขียว และผืนป่าโดยรอบ ท่านมักกล่าวว่า “เมืองโคราชเป็นแดนนักรบ เป็นแผ่นดินแห่งอริยธรรม” อันเหมาะแก่การสร้างบารมีและขัดเกลากิเลส ผู้ปฏิบัติหากมีความเพียรจริง ย่อมสามารถเข้าถึงคุณธรรมอันสูงยิ่งได้ในผืนแผ่นดินนี้ ภายหลังเมื่อครูบาอาจารย์ฝ่ายวิปัสสนาธุระหลายองค์เริ่มละสังขาร โดยเฉพาะหลังปี พ.ศ. ๒๕๓๑ หลวงปู่เล่าว่า ท่านได้รับนิมนต์จาก “เบื้องบน” ให้ช่วยสืบต่อพระพุทธศาสนาตามกำลังแห่งตน โดยมีเทวดาผู้รักษาเขาตะกุดรังและผู้ทรงบุญในโลกทิพย์มาอาราธนาให้ท่านทำหน้าที่สืบทอดพระศาสนา แม้ในเวลานั้นท่านจะมีเพียงบาตร และกลด ไม่มีทรัพย์สินสิ่งใดติดตัว แต่ท่านก็ได้รับกำลังใจว่า ”ขอเพียงพระคุณเจ้าทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ที่เหลือจะมีผู้จัดการให้เป็นระยะ” ต่อมาหลวงปู่จึงเริ่มสร้างรากฐานแห่งพระศาสนา ด้วยการซื้อที่ดินกว่า ๒๐ ไร่ ในราคากว่า ๕ แสนบาท แม้พื้นที่จะไม่เป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมงดงาม แต่ท่านกลับมองเห็นคุณค่าของการปลูกป่า สร้างสวน และฟื้นฟูธรรมชาติ จนเกิดเป็น “สวนนิพพาน” หลังวัดปอแดง และต่อยอดเป็นสวนธรรม สวนสมาธิ สวนสมบัติพ่อ และพื้นที่ปฏิบัติธรรมอีกหลายสิบไร่โดยรอบ ทุกอย่างล้วนเกิดจากดำริและวิสัยทัศน์ของหลวงปู่ ที่ต้องการให้ผืนดินแห่งนี้เป็นทั้งอารามและป่าแห่งธรรม หลวงปู่บุญ เคยกล่าวถึงผลแห่งการภาวนาว่า ท่านฝึกจิตมาถึงขั้น “มหากัดไม่กัดตอบ” คือแม้ถูกกระทบก็ไม่โต้ตอบ ไม่หวั่นไหวต่อความผิดถูกของโลก จิตหลุดพ้นจากความอาฆาตพยาบาท เปรียบดังเนื้อเหล็กเนื้อหินที่ผ่านการหลอมจนบริสุทธิ์แล้ว หลังจากนั้นชีวิตของท่านจึงอุทิศเพื่อการสร้างประโยชน์แก่พระศาสนา ทั้งด้านถาวรวัตถุ ศาสนบุคคล และศาสนธรรม ควบคู่กันไป หลวงปู่บุญ ท่านได้ปลูกป่า ปลูกต้นไม้ สร้างกุฏิ ศาลา สำนักสงฆ์ พร้อมทั้งอบรมพระเณรและญาติโยมอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย ในช่วง ๕ ปีสุดท้ายแห่งชีวิต มีพระภิกษุจำพรรษาร่วมกับท่านปีละกว่า ๖๕–๗๐ รูป และนอกพรรษายังคงมีพระอยู่ประจำกว่า ๓๐–๔๐ รูป โดยไม่ขาดสาย แสดงถึงบารมีธรรมและความร่มเย็นที่ดึงดูดผู้แสวงหาธรรมให้เข้ามาพึ่งพาอาศัย วัตรปฏิบัติของหลวงปู่เรียบง่ายแต่มั่นคง ท่านฉันข้าวมื้อเดียว ฉันในบาตร นอนราวสี่ทุ่ม ตื่นตีสอง ไม่ใช้โทรศัพท์มือถือ ไม่ใช้เครื่องอำนวยความสะดวกอย่างพัดลม แอร์ หรือตู้เย็น ท่านละวางความฟุ้งเฟ้อทางโลกแทบทั้งหมด มุ่งดำรงชีวิตอย่างสมถะ สวดมนต์ไหว้พระเช้าเย็นไม่เคยขาด ออกบิณฑบาต โปรดสัตว์ทั้งกายเนื้อและกายทิพย์ด้วยเมตตาธรรม หลวงปู่บุญ มักกล่าวว่า ทุกคนที่เข้ามาในพระศาสนา เปรียบเหมือนคนลงอาบน้ำ “ถึงไม่เย็นมาก ก็ยังเย็นน้อย” ศาสนาจึงเป็นเสมือนสายน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตมนุษย์ หากไร้ศาสนา ผู้คนก็ย่อมแห้งแล้งและทุกข์ยาก ท่านย้ำเสมอถึงคุณแห่งบูรพาจารย์ และความสำคัญของสามสถาบันหลัก คือ ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ ที่ช่วยค้ำจุนแผ่นดินไทยมาโดยตลอด ในช่วงสุดท้ายแห่งชีวิต โดยเฉพาะเดือนมีนาคมซึ่งเป็นเดือนเกิดและเดือนบวชของท่าน หลวงปู่ลงมานั่งรับแขกทุกวันหลังเก้าโมงเช้า เพื่อโปรดพระเณรและญาติโยม ผู้ใดมากราบไหว้ ทำบุญ ฟังธรรม ท่านก็มอบทั้งกำลังใจ ปัจจัย และกระดาษคำสอนเล็ก ๆ สำหรับเตือนสติกลับไปเสมอ ท่านถือคติว่า “นกน้อยทำรังแต่พอตัว” คือทำเท่าที่กำลังมี แต่ทำด้วยความบริสุทธิ์ใจ มีหลายเหตุการณ์ที่ผู้คนเล่าขานถึงญาณวิเศษของหลวงปู่ เช่น การห้ามโยมผู้หนึ่งที่มากราบท่าน ไม่ให้เดินทางกลับ กรุงเทพ ก่อนเหตุการณ์แผ่นดินไหว ตึก สตง. ถล่ม ในวันที่ ๒๘ มีนาคม ทั้งที่ไม่มีใครทราบเหตุล่วงหน้า และต่อมาก็โยมผู้นั้นก็รอดชีวิตอัศจรรย์ หรือการช่วยเหลือลูกศิษย์ที่กำลังขาดค่าเล่าเรียน ค่ารักษา หรือประสบเคราะห์กรรมต่าง ๆ ท่านมักเมตตาช่วยเหลืออย่างเงียบ ๆ พร้อมสอนให้ทุกคนตั้งมั่นในศีลธรรม ดูแลพ่อแม่ และทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด สำหรับองค์หลวงปู่เอง ท่านกล่าวอยู่เสมอว่า “ไม่มีเกิด ไม่มีตาย” เพราะจิตได้ฝึกมาจนเข้าใจสภาวธรรมแล้ว เหลือเพียงรอเวลาแห่งการวางขันธ์เท่านั้น ที่สุดแล้ว หลวงปู่ท่านย้ำอยู่เสมอว่า “ธรรม” นั่นเอง คือที่พึ่งอันแท้จริงของชีวิต เพราะเมื่อถึงเวลาละสังขาร ทุกคนย่อมต้องเดินทางต่อไปตามกรรมและบุญบารมีของตน หากไปดี มีสุคติ มีสวรรค์ พรหมโลก หรือนิพพานเป็นที่ไป ก็เป็นความสุขความเจริญแห่งดวงจิต แต่หากไปด้วยความทุกข์ ไปสู่ทุคติภูมิ ก็เป็นเรื่องน่าเป็นห่วงอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้ท่านจึงมิได้ห่วงตนเอง หากแต่ห่วงลูกศิษย์และผู้คนทั้งหลายว่า จะดำเนินชีวิตอย่างไรให้สมกับการได้เกิดมาเป็นมนุษย์ ได้พบพระพุทธศาสนา และได้มีโอกาสเกี่ยวเนื่องกับครูบาอาจารย์ผู้ทรงศีลทรงธรรม ✨พระอาจารย์เจริญผล ธัมมะทินโน : เล่าประวัติ ปฏิปทา 🔅ดร.ตรัย อานประโคน อาศรมอโรคยา :เรียบเรียง