Świnoujście 2015 Karsibór Baza U Bootów

Z pierwszego i jedynego do roku 2015 pobytu na wyspie Karsibórz/Karsibór zachowałem w pamięci mgliste obrazy nabrzeża kanału, statków przepływających kanałem i fal, a raczej wałów wodnych, które po przejściu każdego statku próbowały zmyć wędkarski ekwipunek rozłożony pomiędzy kamiennymi blokami. Wspomnienia dotyczą wędkarskiej wyprawy sprzed lat czterdziestu, a zatarcie obrazów ma bezpośredni związek z ówczesną tradycją takich wypraw. Zwykle bywało, że z chwilą gdy z zasięgu wzroku znikały rogatki naszego miasteczka, w autobusie pełnym wędkarzy zaczynał się ruch. Polewano trzykrotnie – na jedną nogę, na drugą i na to, co pomiędzy… Niezależnie od odległości dojeżdżaliśmy na łowiska w doskonałych humorach i formie. Świat, woda i wszystko co w niej pływa, należały do nas!:). Karsibór – jak każde wcześniej nieznane miejsce – ciekawił ogromnie. Odległość ok. 130 km, przeprawa promem na brzeg zachodni, wędrówka na południe, wybór stanowiska wśród kamiennych bloków, piękna pogoda – niby wszystko OK. Zawiodły ryby. Intensywnie brały tylko leszcze a leszcz interesuje mnie tylko wtedy, gdy waży więcej niż 2 kilogramy (mój rekord życiowy 4,10). Na moim i sąsiednich stanowiskach brały tylko mniejsze więc szybko (i na długo) z wędkowania w Karsiborze zrezygnowałem. Teraz do ponownych odwiedzin (z aparatem zamiast wędki) zachęca most nad Starą Świną umożliwiający łatwy dostęp do miejsc nieznanych, w tym do basenu - niegdysiejszego gniazda niemieckich łodzi podwodnych U-bootów. Moje fotografowanie nie spodobało się 40-latkowi w czerwonej kurtce, łowiącemu ryby na odległym betonowym pomoście dzielącym basen na sektory. Nie zwracałem uwagi na jego dalekie pokrzykiwania więc pofatygował się by czekać w pobliżu mojego samochodu. Po powrocie, twarzą w twarz (w strefie jego wysokoprocentowego wydechu) spytałem czego ode mnie chce. Stwierdził, że nie życzy sobie być fotografowanym. Usłyszał, że także nie życzę sobie aby przeszkadzał mi w pracy, że jego osoba nie interesuje mnie ani na zdjęciach ani w realu, więc o zgodę ani pytać ani prosić nie zamierzam. Zaczął niewyraźnie bajdurzyć, że przeciwko fotografom prowadzi trzy sprawy sądowe (!)więc po przekazaniu życzeń powodzenia, odjechałem. Jeżeli coś przeskrobał i obawia się ujawnienia – może spać spokojnie. Na moich zdjęciach nikt go nie zidentyfikuje, bo go tam nie ma :). Pozostali też nie do zidentyfikowania, ze względu na dużą odległość oraz małą rozdzielczość i jakość zdjęć :(. Wędkarzy POZDRAWIAM.