Krwawa ZEMSTA SYNA Erwina Rommla i BRUTALNE Ostatnie Dni Lisa Pustyni

Erwin Rommel Lis Pustyni dowódca Afrikakorpsu nie zginął od ran odniesionych w Normandii podczas II Wojny Światowej. Czternastego października tysiąc dziewięćset czterdziestego czwartego roku dwóch generałów przybyło do jego domu w Herrlingen z fiolką cyjanku i dwiema opcjami. Stanąć przed Trybunałem Ludowym z konsekwencjami dla jego rodziny lub umrzeć w ciągu dwudziestu minut i otrzymać pogrzeb państwowy. Gestapo zebrało zeznania spiskowców zamachu z dwudziestego lipca tysiąc dziewięćset czterdziestego czwartego łączące feldmarszałka z oporem przeciwko reżimowi nazistowskiemu. Hitler nie mógł sądzić go publicznie: bohater spod El Alamein był najpopularniejszym generałem w Niemczech. Zemsta syna Rommla rozpoczęła się gdy Manfred w wieku piętnastu lat dostał się do niewoli generała Jeana de Lattre i po raz pierwszy ujawnił jak naprawdę zginął jego ojciec. Dziesięciolecia później odkrył że Rommel miał tajną córkę imieniem Gertrud Stemmer której matka sprzedawała owoce na targu w Weingarten. Rommel uznał ją w polisie ubezpieczenia na życie ponieważ był to jedyny dokument gdzie mógł to zrobić bez widocznych konsekwencji. Gertrud zrobiła na drutach szalik który pojawia się na wszystkich fotografiach Afrikakorpsu w Afryce Północnej. Odebrała telefon gdy Hitler zadzwonił do Herrlingen. Przez pięćdziesiąt sześć lat Gertrud była przedstawiana jako kuzynka Manfreda. Manfred uznał ją publicznie na jej pogrzebie w roku dwa tysiące. Listy które Rommel pisał do Walburgi Stemmer obiecując jej dom gdzie będą mieszkać razem zostały opublikowane tego samego roku przez jej syna Antona. Lucie oficjalna żona przechowywała przez dziesięciolecia listy w których Rommel nazywał Hitlera Mistrzem i zdecydowała że nie będą częścią żadnej z publikacji które rodzina promowała o feldmarszałku w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych.