🇵🇱 Psiomale - Wataha

Psiomale - Wataha Beton. Rewir. Wataha. Muzyka spleciona z wilczym kodeksem osiedla — surowa, mroczna, szczera. Każdy blok to las. Każda klatka to kryjówka. Każda noc to polowanie. 🎼 Muzyka wygenerowana przez AI (Suno)- https://suno.com/s/jfyQ7w2T3HlBRG93 🎥 Wizualizacje stworzone narzędziami AI. Koncept, teksty i reżyseria: @Norwidj Jeśli lubisz: polski hip-hop, boom-bap, blokowisko, rap z osiedla, mroczny underground, poezja ulicy, wilki z betonu, nocne osiedle, rewirowa filozofia, AI music, ciemny klimat, miejski survival. #BetonowaWataha #PolskiHipHop #PolskiRap #Underground #SunoAI #Norwidj #BoomBap Lyrics: [Intro] Szare bloki... Nasz las. Klatki schodowe... Nasze jaskinie. Dachy... z nich wyjemy do gwiazd. Betonowa wataha. Nie damy się oswoić. [Chorus] Grobowa cisza gdy wataha się zbliża, Potulna owca kontra szary łowca. Każdy blok naszym lasem, beton maskuje naszą sierść, Każda klatka kryjówką a dachy to miejsce na nasz zew. Żaden pies nas nie wytropi na osiedlowym polu, Wychowani w cieniu, zachowujemy zimną krew. To jest nasz teren, nasz rewir, nasz las, Wilki z blokowiska idą po swoje bo zbliża się ich czas. [Verse 1] Trzepak to ambona, ławka to posterunek, Wokół stado owiec — one czują już swój koniec. Idą potulnie do pracy, patrzą na nas z boku, My czujni na klatach, skryci w zimnym mroku. Zasady silniejszego wyssane z mleka tej matki betonu, Nie oddamy ani metra tego rejonu. Wataha trzyma się razem, jeden za wszystkich staje, Obcy wchodzi na rewir — długo w nim nie zostaje. Szare mury to puszcza, znamy każdy skrót, Zdzieramy tu pazury na asfalcie tych dróg. Radiowóz krąży w kółko, węszą, szukają znów nas, Ale wilk myli ślady — wtapia się w bloków las. [Chorus] Grobowa cisza gdy wataha się zbliża, Potulna owca kontra szary łowca. Każdy blok naszym lasem, beton maskuje naszą sierść, Każda klatka kryjówką a dachy to miejsce na nasz zew. Żaden pies nas nie wytropi na osiedlowym polu, Wychowani w cieniu, zachowujemy zimną krew. To jest nasz teren, nasz rewir, nasz las, Wilki z blokowiska idą po swoje bo zbliża się ich czas. [Verse 2] Dach wieżowca to szczyt, skąd widać całe miasto, Dla potulnych owiec — zbyt wysoko, zbyt ciasno. One żyją w zagrodach, od pożyczki do wypłaty, My polujemy w nocy, ciemnymi alejkami wataha kroczy. Znamy zapach strachu gdy noc kryje osiedle, Kto jest drapieżnikiem — a kto spierdala z krzykiem. Blokowisko ma kodeks, ma zasady i honor, Tu nie rządzi ludzkie prawo — tu każda jatka kończy się krwawo. Kły wyszczerzone na słabość, wilki idą na całość, Mkniemy przez ciemność — zachowując wilczą wierność. [Chorus] Grobowa cisza gdy wataha się zbliża, Potulna owca kontra szary łowca. Każdy blok naszym lasem, beton maskuje naszą sierść, Każda klatka kryjówką a dachy to miejsce na nasz zew. Żaden pies nas nie wytropi na osiedlowym polu, Wychowani w cieniu, zachowujemy zimną krew. To jest nasz teren, nasz rewir, nasz las, Wilki z blokowiska idą po swoje bo zbliża się ich czas. [Bridge] Na osiedle padł blady strach, bo wilki znowu wspięły się na dach, W mroku świecą się ślepia, wściekłą pianą ociekają kły, Jesteśmy zmorą która się frajerskim owcom po nocy śni, Brat stoi za brata — nie ma kto ukręcić na nas bata. [Chorus] Grobowa cisza gdy wataha się zbliża, Potulna owca kontra szary łowca. Każdy blok naszym lasem, beton maskuje naszą sierść, Każda klatka kryjówką a dachy to miejsce na nasz zew. Żaden pies nas nie wytropi na osiedlowym polu, Wychowani w cieniu, zachowujemy zimną krew. To jest nasz teren, nasz rewir, nasz las, Wilki z blokowiska idą po swoje bo zbliża się ich czas. [Outro] Nasz rewir. Nasz mir. Betonowa wataha Napędza owcom stracha.